SENIORS 4

Uitslagen en klassement

Trainingsdag/uur:   dinsdag (tot 29/9) en donderdag van 20.30u tot 22.00u; veld C, cabine 1                                
Thuismatchen: zondag om 15.00u (van 8/11/09 tot 28/2/10: 14.30u)
Trainer:  trainerscollectief (Kris De Clippeleir, Guy De Bruyn, Louis Deryck, Maarten De Veuster, Fred Hannes)
Ploegafgevaardigde: Louis Deryck en Sven Verbeeck
Sponsor: Vloer- en tegelwerken Verbeeck, Kievitlaan 5   2960  St. Job
Kern: Baerts Steven, De Beule Tom, De Bruyn Guy, De Geest Oliver, De Pauw Philip, De Veuster Maarten, Defour Stefaan, Hoogstoel David, Hoskens Bert (beurtrol), Jansen Ivo, Janssens Stefan, Mannaerts Joeri (OK), Mooren Axel, Petit Christophe (beurtrol), Sysmans Johan, Van Tornhaut Bjorn, Vanzeebroeck Niko (K), Vlaminckx Gerben

Reeks: Reserven 3^de Afdeling A  

13/09/09:  SIMIKOS - KONINGSHOF   5-1

Om de “grote” derby te kunnen bijwonen, werd onze “kleine” derby verschoven naar de voormiddag. Met alle gevolgen vandien: spelen op het immense C-veld (zijn wij ondertussen al gewoon),  en een wat mank lopende organisatie … Het was mijn beste dag dus niet. Gelukkig maakten de overwinningen veel goed.

Koningshof had blijkbaar de grootste moeite om een elftal op de been te brengen, maar met de hulp van hun 4^de ploeg lukte het toch. Tegen onze geoliede machine hadden ze evenwel niet veel in de pap te brokken. Zij werden onmiddellijk in de verdediging gedrukt; als ze evenwel de kans zagen, probeerden ze de counter te hanteren, maar een secure Johan (Cisse) Sysmans smoorde alle pogingen autoritair in de kiem. Eén keer kon hun zwarte parel van dichtbij ongehinderd uithalen, maar voorlangs. Toen stonden ze evenwel al een doelpunt in het krijt. Want gewoontegetrouw kwamen wij vrij snel op voorsprong. Eerst leveren Stefaan Defour en Philip De Pauw ons visitekaartje af met 2 bommen, maar die konden door verdediging en keeper nog gekeerd worden, in het eerste geval met meer geluk dan kunde. Op het kwartier was het echter zo ver. Bjorn Van Tornhaut kon een voorzet van Stefaan Defour onvoldoende met het hoofd deviëren, Maarten De Veuster was echter in de buurt om zijn zware rechter tegen de bal te plaatsen … keeper kansloos (1-0). Na enkele halve (onbenutte) kansen kon Bjorn zich vrijlopen op rechts. Zijn voorzet naar de 2^de paal werd oordeelkundig door Ivo Jansen binnengekopt (2-0). Onze aanvalsgolven hielden aan, maar pas in de slotminuten diepten wij onze voorsprong verder uit via een own-goal (3-0).

De vervangingen tijdens de rust rendeerden al direct. Al bij de eerste aanval werd Axel Mooren vrijgespeeld op links, zijn laterale voorzet werd gemakkelijk door David Hoogstoel in doel gelopen (4-0). Dan volgde onze wekelijkse reeks gemiste kansen: Axel stevende alleen op de keeper af, maar naast; binnen dezelfde minuut kon hij bij hoekschop de forfaitscore op het bord koppen, maar nipt naast; zowel Stefaan Defour als Ivo Jansen werden listig vrijgespeeld door het centrum (door respectievelijk Steven Baerts en Philip De Pauw), maar de koelbloedigheid ontbrak, zodat de keeper telkens kon pareren. Axel besloot ook nog eens van kortbij over, terwijl het afstandsschot van Niko Vanzeebroeck ook een beter lot verdiende. Zoveel overwicht deed de concentratie achteraan wat afzwakken waardoor de bezoekende linkerspits plots oog in oog kwam met Bert Hoskens. Tegen de mooie lobbal had onze goallie geen verhaal (4-1). Dit wakkerde bij de villaboys het vuur even aan, maar scoren lukte hen niet meer. Zij kregen gans op het einde zelfs nog een tegentreffer te verwerken. Weer kwam David gepast ingelopen, na een mooie collectieve aanval.

Daarmee werd de nieuwe competitie alvast mooi ingezet.

PS: een speciaal woordje van dank voor Johan Hoskens en Gerben Vlaminckx die in het overgangsmoment bijsprongen bij de tap. Ook aan Gunther Dierckx voor het leiden van deze partij.

Nadien gaf hij ruiterlijk toe dat het toch moeilijker was dan hij gedacht had (was zijn 1^ste keer) … misschien dat iedereen die ervaring eens moest opdoen om aan de lijve te ondervinden dat het langs de zijlijn altijd toch iets gemakkelijker is.

Louis Deryck

20/09/09:  RAC. KIEL - SIMIKOS   3-4

Met 13 spelers en zonder onze ploegafgevaardigde/verslaggever Louis trokken we naar het Kiel om Racing Kiel partij te geven.

Aangekomen in het Kielpark werden we verwelkomd door een bende uiteenstuivende ratten die daar blijkbaar resideerden. (Wat kun  je anders verwachten op het Kiel ?) Het eens zo mooie veld in het Kielpark wordt duidelijk niet meer onderhouden door de stad van A en wat overbleef was een desolate uitgedroogde en hobbelige vlakte waar normaal combinatievoetbal amper mogelijk bleek. In de wetenschap dat verzorgd combinatievoetbal nu eenmaal het sterkste wapen is van onze 4^de ploeg konden we ons aan een moeilijke opdracht verwachten.

Simikos bleek echter ook op deze stofvlakte een pak beter dan de thuisploeg. Maar om te winnen moet je scoren !

Als ik in dit verslag alle kansen van Simikos moest beschrijven, bestaat de kans dat de mailserver van onze geliefde club crasht. De drukkosten van het krantje zouden ook astronomische vormen aannemen dus beperk ik me enkel tot de doelpunten.

Wel wil ik onze trouwe lezers meegeven dat 3-17 een mogelijke uitslag was geweest als we onze kansen (enkel de grote kansen meegerekend) hadden afgemaakt.

De feiten :

Simikos nam de wedstrijd meteen in handen, maar al na 5 minuten liepen we op een tegendoelpunt. Een licht gefloten vrije trap werd door de Kielse spits mooi in de bovenhoek gedraaid en 1-0. Simikos belegerde het Kiel doel, maar toch moesten we 25 minuten en 14 hoekschoppen wachten alvorens Guy mooi door de Kiel-defensie slalomde en de bal achter de keeper stiftte Eindelijk 1-1. 5 minuten voor tijd verdubbelde Niko de Simikos score van op de stip nadat een Kiel verdediger Steven neermaaide in het strafschopgebied. Ruststand 1-2.

Tijdens de pauze kwamen Joeri en Ivo in de plaats van Guy en Tom. De scheidsrechter vond 1 minuut na de rust de tijd gekomen voor zijn moment van glorie. Louis werd duidelijk gemist want noch onze gelegenheidsafgevaardigde Sven als onze kapitein Niko hadden de vervangingen doorgegeven? Resultaat: 2 gele kaarten voor zowel Joeri als Ivo wegens het betreden van het veld zonder toestemming??? We lieten dit akkefietje echter niet aan ons hart komen en trokken weer ten aanval. Na 5 minuten bereikte een voorzet van Philip Steven die droog binnenkopte: 1-3.Simikos bleef kansen verkwisten en op alweer een vrije trap, trapte dezelfde Kiel-spits de bal alweer kurkdroog in de bovenhoek: 2-3.

Een kwartier voor tijd konden we (dat dachten we tenminste) Kiel de doodsteek geven. Een verre inworp van Steven bereikte Maarten die aflegde op Ivo en 2-4. Wedstrijd gespeeld ? Vergeet het maar! Eén van de oudste voetbalwijsheden zegt dat als je je eigen kansen niet afmaakt, je in de problemen komt en jawel…5 minuten voor tijd kon een Kiel middenvelder alleen op Bert afgaan en 3-4. Nog 5 spannende minuten volgden, maar gelukkig kregen we het deksel niet meer op de neus.

Eindstand: 3-4 en de drie punten zijn binnen.

Na een verkwikkende douche en de verfrissende pint(en) – bedankt Jef – bleken er na ons festival van de gemiste kansen toch nog een paar gelukkigen te zijn: Vooral de uitbater van de korfbalkantine was een gelukkig man nadat onze 4 zijn tenten na de wedstrijd daar had opgeslagen wegens het gebrek aan een eigen kantine van Racing Kiel.

Ook onze trainer van donderdag Guy was een gelukkig man. Donderdag hadden we geoefend op het trappen naar de deklat (tevergeefs). Ondergetekende alleen al trof deze wedstrijd niet minder dan 4 maal de lat. Je ziet het Guy: verlies de moed niet! Uiteindelijk brengt training resultaat op! Wat mij betreft alvast bedankt voor je inzet donderdag en de leerrijke oefeningen.

Vorig seizoen scoorde ik per gespeelde wedstrijd gemiddeld ongeveer 3 doelpunten. Nu trap of kop ik gemiddeld 3 keer per match op de lat J

Maarten

27/09/09:  BERKENRODE - SIMIKOS   3-3

Het moest er ooit van komen: het eerste puntenverlies na 25 wedstrijden competitievoetbal. En eigenlijk hadden we dit een beetje aan onszelf te danken.

Op het kleine stoffige veld hanteerde de thuisploeg kick and rush voetbal van de zuiverste soort. Zo gebeurde de omschakeling van verdediging naar aanval met 1 lange bal, steeds opletten geblazen dus. Ook geen beste omstandigheden om ons combinatievoetbal optimaal te laten renderen. Combineren was trouwens moeilijk op de ros verbrande graszoden in de middenstrook. Ons passenspel bleef dus ondermaats en ook in de duels moesten wij te dikwijls onze meerdere erkennen in de thuisspelers. Dus de oorzaak dient in de eerste plaats bij onszelf gezocht, maar toch had de scheidsrechter een aantal rode kaarten kunnen trekken voor natrappen (eerst op Bjorn Van Tornhaut omdat die zich oordeelkundig tussen bal en verdediger plaatste; dan tegen Steven Baerts die een ontzette bal via een retro terug richting doel zond, maar volgens de verdediger daarbij te dicht bij zijn hoofd kwam). Maar goed, hij had ook Dave Hoogstoel met dit kleurtje kunnen trakteren, nadat die een gemaakt doelpunt met de hand verhinderde.

Al direct na het fluitsignaal bleek dat Berkenrode het vooral van zijn inzet moest hebben, hoewel er een viertal balvaardige spelers tussen liepen. De studieronde duurde zowat tien minuten, dan braken de rood-groenen uit langs rechts, Bert Hoskens moest met de vuisten ingrijpen op de gemeten voorzet. Bij de daaropvolgende tegenaanval kenden wij al meteen succes. Niko Vanzeebroeck bereikte Ivo Jansen in de 16; die bleek aanvankelijk balverlies te lijden, maar kreeg uiteindelijk het leder terug bij Niko, die onder de keeper binnenduwde (0-1). Ons geluk was echter van korte duur. Centeren van de thuisploeg, een onschuldige terugspeelbal, waarmee Bert niet voor de vrijstaande verdedigers koos, maar de bal pal in de voeten van de rechterspits speelde. Die liet het vroeg kerstgeschenk (misschien reeds in de Van Gastel-winkel?) niet liggen (1-1). Wij waren nog geen kwartier ver. De rest van de eerste helft leverde weinig doelgevaar op. Oogstrelend voetbal was er ook al niet veel te zien, zodat het een geluk was dat het najaarszonnetje er toch nog een aangename uitstap van maakte.

Het venijn zat hem evenwel in de staart. Eindelijk eens een vlotte combinatie vanwege Simikos, met one-touch-voetbal over een viertal stationnetjes, bekroond met een inschuiver van Axel Mooren aan de 2de paal, op voorzet van Bjorn. Wij gingen dus met een kleine voorsprong de rust in.

Door de vervangingen tijdens de rust was in de beginfase van de 2de helft de organisatie achteraan even zoek. Hiervan profiteerde Berkenrode om de gelijkmaker na te jagen. Die kwam er na een misverstand in onze defensie: David schermde de bal af, maar Bert bleef staan, zodat de aanvaller er zijn voetje nog kon tussenplaatsen (2-2). De thuisploeg rook de onzekerheid en ging zowaar op zoek naar de winnende treffer, maar die werd aan de 2de paal gelukkig naast gekopt. Simikos besefte evenwel dat uit een ander vaatje moest getapt worden. Ook meer op karakter dan op kunde, knokten wij onszelf terug in de wedstrijd. Een aanval op rechts leverde een mooie voorzet op van Steven, maar een valse bots zorgde voor een komische blooperscène van Ivo Jansen (toch weer op de juiste plaats!), die anders zeker had gescoord, maar nu de bal knullig achter zich heen zag gaan. Ook een mooie soloactie van Steven kon enkel foutief gestuit worden, terwijl hij bij een mooie doorsteekpas wegens buitenspel onterecht werd afgeblazen. Links en rechts werden nog wel kansen de nek omgewrongen, meestal door overhaasting.

Juist voor het half uur kregen wij dan een koude douche. De rechterspits was sneller bij de bal, die mooi achter onze verdediging was geplaatst, appèl voor buitenspel was onterecht, en zo kon hij naast Bert besluiten (3-2). Zou dit onze 1ste nederlaag worden? Gelukkig konden wij in de slotfase toch nog een puntje uit de brand slepen. Een fout op Steven leverde een vrijschop op. Vanop 20 m krulde Niko de bal naast het muurtje mooi de kruising in (3-3).

Een wedstrijd die niet in het collectief geheugen gebrand zal blijven. Volgende week kunnen we hopelijk in onze 3de uitwedstrijd op rij (tegen Helderhoek) terug aanknopen met de overwinning.

Louis Deryck

04/10/09:  HELDERHOEK - SIMIKOS   2-7

Eerst een woordje van proficiat voor Niko Vanzeebroeck en zijn vrouwtje Rosalinde met de geboorte van hun tweeling Basil en Zjef. Uit goede bron heb ik vernomen dat dit al ruim gevierd werd.

De uitslag laat een gemakkelijke zege verwachten, maar niets was minder waard. Vooral in de 1ste helft was de thuisploeg de betere ploeg en zochten wij gevleid de cabines op met een 1-3 ruststand. In tegenstelling tot de vorige wedstrijden scoorden wij aan 100%.

Al in de 5' kon Maarten De Veuster een vrijschop van Johan (Cisse) Sijsmans doorkoppen tot bij Steven Baerts, die met een lang teentje de uitgekomen keeper het nakijken gaf. Slechts enkele minuten later zette Bart Wijnants een individuele actie op, waarbij hij enkele verdedigers in de wind zette; zijn voorzet werd via een verdediger in doel gewerkt (0-2). Bart zou overigens een ruim aandeel krijgen in onze (overdreven) zege. Dan kregen wij een eerste opdoffer: Ivo Jansen diende het terrein te verlaten met een verrekking; Stefaan Defour nam zijn plaats in. Hij kon evenwel niet mee verhinderen dat het thuismiddenveld de wedstrijd in handen nam. Achteraan was het dan ook alle hens aan dek om de nul te behouden: eerst keerde Gerben Vlaminckx tijdig terug om de doorgebroken spits het scoren te beletten; Joeri Mannaerts kon een voorzet op de lijn ontzetten; doelman Christophe Petit kon enkele malen met de voet keren. Door het uitvallen van Cisse (eveneens verrekking) kregen wij een tweede opdoffer te verwerken. Zijn vervanger Hans Gilles kon het tij evenmin keren. Het onvermijdelijke gebeurde iets voorbij het half uur: Philip De Pauw kon enkel met een haakfout een doorbraak onderbreken. De penalty werd feilloos omgezet (1-2). Gelukkig konden wij kort voor het rustsignaal de voorsprong weer aandikken. Bart Wijnants haalde nog voor de achterlijn de blijkbaar te hard getrapte voorzet van David Hoogstoel, schakelde met een mooie sleepbeweging zijn verdediger uit en verraste de keeper met buitenkant rechts (1-3). Een pareltje van een doelpunt!

Het geloof was bij Helderhoek nog niet verdwenen, want zij kwamen gedreven uit de cabines. Gelukkig belandde de aansluitingstreffer op de paal. Aan de overzijde beoordeelde Hans Gilles nogal onorthodox een hoekschop (met de rug scoren is niet zo alledaags) zodat de keeper de bal eerder gelukkig in handen kreeg. Even later stond hij op de goede plaats om een schot van diezelfde Hans te onderscheppen. Ook Maarten kende pech toen zijn lobje op de paal stierf. Juist voor het kwartier lag hij aan de basis van een erg betwiste treffer. Bal buiten of niet? Maarten zette echter voor, Stefaan Defour kon via een verdedigende voet in doel werken; scheidsrechter wees naar de middenstip, geen gevolg gevend aan het plaatselijk protest (1-4). Bij een volgende scrimmage voor doel verstuikte Maarten zijn enkel waardoor hij zijn gewrichtsbanden allicht scheurde of verstuikte. Einde van zijn wedstrijd; zijn tocht naar Rome voor de heiligverklaring van Pater Damiaan zal wellicht op krukken moeten gebeuren. Misschien kan zijn verre familielid voor een mirakel zorgen!

Met 10 verder dus, maar van een wedstrijd was ondertussen al geen sprake meer. De thuisploeg had zich al met de nederlaag verzoend. Ondanks onze numerieke minderheid stapelden wij nu de kansen op. Rond het half uur verscheen Steven Baerts alleen aan de rand van het strafschopgebied; even dollen met een verdediger, keeper omspelen, maar zijn lob was te zwak om een teruggekeerde verdediger te verschalken. Dan kende het lobje van Bart Wijnants meer succes. Op rand buitenspel was ook hij op avontuur gestuurd; de keeper wist dan al hoe laat het was (1-5). Helderhoek bleef de schaarse kansen de nek omwringen, maar vlak voor het verstrijken van de officiële speeltijd konden ze toch milderen. De scheidsrechter gunde hen via een compensatie (tot 2x toe offside) deze pleister op het houten been. Maar in blessuretijd vonden wij nog tweemaal de netten. Bart werd nog maar eens diep gestuurd (2-6); even later ging Steven nog eens op wandel maar werd door een verdediger onderuit gelopen, wat hem rood opleverde. Steven diende het veld te verlaten, zodat wij met 9 de wedstrijd beëindigden. Vanaf de zijlijn zag hij hoe Stefaan Defour de vrijschop in de kruising plaatste (2-7).

De thuisploeg kreeg dus een lesje in efficiëntie, want Helderhoek was ongetwijfeld de beste ploeg die wij dit seizoen ontmoetten. Vooral in de eerste helft maakten zij indruk. Wij hebben de 3 punten binnen, maar komen zwaar gehavend uit de strijd. Hopelijk kunnen wij snel de gekwetsten recupereren, hoewel dit voor Maarten wel een natte droom zal zijn.

Louis Deryck

11/10/09:  SIMIKOS - SEJA   5-0

Onze babyboom gaat gewoon door. Eén week na Niko mochten we nu Axel Mooren en An Meulemans feliciteren met hun dochter Frauke. Het volgende zal niet lang op zich laten wachten.

Dan de wedstrijd:Het jeugdig enthousiasme van Seja kan onvoldoende weerstand bieden aan onze geslepen routiniers. Het balletje werd weer goed rond gespeeld en de posities werden goed overgenomen. Kortom, als ploeg vormden wij een onverzettelijk blok. Toch zou het tot de 12’ duren voor wij de eerste bal tussen de palen kregen. Bjorn Van Tornhaut legde vanop de doellijn achteruit, maar het schot van Steven Baerts was pal op de keeper. Dan volgden enkele dolle minuutjes met de openingstreffer als gevolg. Eerst had David Hoogstoel de keeper nog tot een parade verplicht; op de 14’ moest die zich toch gewonnen geven op een tippertje van Steven Baerts, die daarmee de assist van Bart Wijnants succesvol overnam (1-0). 5’ later testte Steven de keeper nogmaals, tot tweemaal toe zelfs. De 1^ste poging werd weggebokst, de kopbal in de rebound savede hij uit zijn doelvlak. Op de 25’ ging hij evenwel in de fout. Hij ontzette een terugspeelbal in de voeten van Bjorn (die een mooie controle in huis had), die met een magistrale lob onze voorsprong verdubbelde (2-0). Dan al kabbelde de wedstrijd verder. Wel kregen we nog een mooi overstapje van Steven dat meteen een opening maakte in de bezoekende defensie, maar Niko Vanzeebroeck kon niet besluiten.

Mochten de Sejanen nog met goede bedoelingen uit de kleedkamers gekomen zijn, binnen de 2’ werden deze intenties de kop ingedrukt. Hoewel ze zelf mochten aftrappen, veroverden wij onmiddellijk balbezit. Een mooi collectieve aanval werd opgezet, de pas ingekomen Stefaan Defour bedankte met een heerlijke assist die aan de 2^de paal door Steven Baerts werd binnengeknikt (3-0). Opnieuw centeren dus, maar zelfde scenario. Balverlies, opening op links, mooi terug naar het centrum waar Bjorn met een listig pasje Bart het straatje instuurde. De keeper werd tegenvoets te grazen genomen (4-0). Nu was het spanningsveld helemaal weg, zodat wij wat ongeconcentreerd de wedstrijd uitspeelden. Seja was te onmondig om ook maar voor enig gevaar te zorgen. Een afstandsschot van hun kapitein (12’), dat maar net over suisde, was de enige “dreiging” in gans de wedstrijd voor Bert Hoskens. Iedereen snakte dus naar het einde, dat toch nog een pareltje van Philip De Pauw in petto had. Vanop de 16m-lijn schilderde hij de bal mooi in de verste bovenhoek. Ei zo na lukte hij zelfs nog een 2^de treffer nadat hij een voorzet mooi aannam en verrassend uithaalde; nipt naast.

Al bij al een gemakkelijke zege. In de 1^ste helft brachten wij mooi voetbal, na de rust was de spirit er wat uit. Daarmee blijven wij in het spoor van het ongeslagen Vos en Sava.

Louis Deryck

18/10/09:  DRIEHOEK - SIMIKOS   1-4

Onze tegenstander bestond uit een mengelmoes van nationaliteiten, want nagenoeg allemaal werknemers van MSC. Zij hadden tot hiertoe wisselvallige resultaten laten optekenen, zodat wij niet echt konden inschatten wat ons te wachten stond.

Wij namen, zoals gewoonlijk, met heerlijk voetbal de wedstrijd onmiddellijk in handen. Dit resulteerde in een aantal doelrijpe kansen, die evenwel niet benut werden. Al in de 2’ zag Stefaan Defour zijn schot voorlangs gaan, de aanzet tot een stevige belegering. Philip De Pauw had, na een knappe individuele actie, een slim pasje in huis dat door Steven Baerts in de draaiing verlengd werd. Hoewel de keeper tegenvoets gepakt werd, kon die er toch zijn vingertoppen nog tegen plaatsen. Bij de daaropvolgende corner lagen dezelfde acteurs aan de basis van opnieuw een wenkende kans, maar nu zoefde de bal vlak naast de kruising. Dank zij onze permanente druk vond Gerben Vlaminckx de tijd gekomen om even mee in te schuiven. Bijna met succes, maar ook zijn grondscherend schot werd met de vingertoppen ui de hoek geranseld. Op het kwartier weer een knappe combinatie, maar ook nu weer vond het vluchtschot van Philip de vuisten van de keeper (overigens eigenlijk hun rechtsbuiten, maar gekwetst!). In de 18’ kregen wij dan het spreekwoordelijke deksel op de neus. Een vrijschop aan hun eigen doellijn had slechts 1 stationnetje nodig om bij de nr 9 terecht te komen, die verrassend vanop 25m raak trof. Wat nog niet eens een volwaardige kans kon genoemd worden, plaatste ons dus op achterstand. Wat een schril contrast met onze onmondigheid voor doel, maar niet getreurd, wij drongen nog iets nadrukkelijker aan. Enkele minuten na onze achterstad schoot Niko Vanzeebroeck op onderkant lat, Stefaan Defour trof de paal, Niko schoot nog eens voorlangs. Juist voor het halfuur kopt Bjorn Van Tornhaut over de uitgekomen keeper, maar van de lijn gekeerd door een verdediger. Andermaal corner, en nu kan Bjorn wel scoren. Protest alom bij de thuisploeg omdat de bal niet over de lijn zou geweest zijn, maar na een inspectiebeurt wees de scheidsrechter resoluut naar de middenstip (1-1). In de 36’ dan eindelijk de verdiende voorsprong. Een pas langs de lijn van David Hoogstoel; Steven Baerts omspeelde zijn tegenstander en knalde tussen paal en keeper binnen (1-2). Nog voor de rust hadden wij de klus al helemaal kunnen afmaken want zowel Steven als Niko kwamen oog in oog met de keeper. Steven schoot evenwel met buitenkant voet naast; Niko pal op de keeper.

Waar de 2^de helft een formaliteit had kunnen zijn, moesten wij nu nog vol aan de bak. Dat had Bjorn goed begrepen. Al in de 3’ omspeelde hij 3 verdedigers en besloot deze mooie individuele actie kalm in de linkerbenedenhoek. De spankracht werd daarmee helemaal uit de wedstrijd gehaald, waardoor de thuisploeg enigszins het evenwicht kon herstellen. Een kwartier lang werd er geen enkele kans gecreëerd. Tot David zich aan de doellijn doorzette (18’) maar onterecht afgefloten werd. 5’ later haalde Stefaan D. verrassend uit met rechts, maar opnieuw had de keeper een prima save in huis. Kort voor het halfuur dan toch even opschrikken wanneer Bert Hoskens een vrijschop onvoldoende met de vuisten kon wegwerken, maaar de lonkende kans ging voorlangs. Het laatste kwartier was weer volledig Simikos-getint. Stefaan D. kon een voorzet van Bjorn inkoppen, maar de keeper kon weer met zijn vingertoppen een gemaakte goal verhinderen. Geen nood evenwel, op de daaropvolgende corner moest hij zich toch gewonnen geven. Niko kon aan de 2^de plaat ongehinderd inkoppen (1-4). Toch bleef de keeper de hoofdrol opeisen wanneer hij andermaal een schot van Niko, na een mooie combinatie met de ingevallen Bart Wijnants, laaguitvallend uit de hoek ranselde. De laatste schoten kwamen van Philip, eerst na een mooie laterale pas van David, maar op de keeper, nadien te hoog gemikt.

Een gemakkelijke zege dus, waarbij wij vooral in de 1^ste helft oogstrelend voetbal brachten. Wij blijven dus op titelkoers, hoewel onze beide rechtstreekse concurrenten Vos Reinaert en Sava evenmin punten lieten.

Louis Deryck

25/10/09:  ST. JOZEF - SIMIKOS   3-9

In een aangenaam herfstzonnetje genoten onze supporters (naast de vaste kern ook enkele dagjestoeristen) van een leuke pot voetbal, gebruid met een dozijn doelpunten, het ene al mooier dan het andere.

Wij grepen de rode lantaarn onmiddellijk bij de keel. Nadat Steven Baerts een voorzet van Niko Vanzeebroeck maar nipt had overgekopt, was het in de 2’ toch al raak. Na een vlotte combinatie kon Bart Wijnants zich doorzetten tot op de doellijn; Ivo Jansen had zijn laterale pas maar binnen te lopen (0-1). Hoewel de thuisploeg bij balverlies massaal achter de bal kroop, vonden wij mekaar blindelings, zodat al snel de nonchalance in onze rangen kroop (vandaar het gezegde, dat ondertussen gemeengoed is geworden: wij zullen nooit met 15-0 winnen). Dit zou ons zuur opbreken want ongelukkig balverlies rond de middencirkel werd tweemaal binnen 1 minuut afgestraft, eerst langs links, dan langs rechts (2-1 na 9’). Dit gaf Jozef moed en de partij ging geanimeerd over en weer, met kans(jes) langs beide zijden. Nadat de lokale goalie een prachtige save in huis had op een kopbal van Steven (op hoekschop van David Hoogstoel), moest hij zich toch gewonnen geven op een grondscherend schot van diezelfde Steven, ditmaal na een verre inworp van Bart (2-2). Dit was evenwel geen vrijgeleide om over onze tegenstander te lopen. Integendeel, wij mochten Christophe Petit dankbaar zijn met zijn ultieme reflex op doorbraak van de snelle en balvaardige nr 2. Kort na het half uur kwamen wij terug op voorsprong. Bart kon gemakkelijk een hoekschop van Niko binnenkoppen (2-3). Axel Mooren kon enkele fasen later de voorsprong uitdiepen, maar hij stond al te dicht bij de keeper om deze te omspelen. Dan stelde Christophe onze voorsprong veilig door 2 reddingen met de voet, telkens bij uitbraak van hun nr 2. In de slotminuut kopte Steven een corner van David (telkens goed getrapt) nog op de dwarsligger. Hoewel wij dus met het kleinste verschil de cabines opzochten, had iedereen het gevoel dat de zege ons niet kon ontglippen, gezien ons duidelijk overwicht qua voetballend vermogen, waardoor hun verdediging regelmatig ontwricht werd.

Dit werd bij het begin van de 2^de helft al meteen geconcretiseerd, hoewel de pas ingevallen Bert Hoskens al meteen de vuisten mocht opwarmen. Bij een corner aan de overzijde (2’) werd de bal uit het kluwen teruggelegd tot bij de vrijstaande Oliver De Geest, die een listig stiftertje over de verdediging lukte. Steven was ter plekke om cool de keeper te lobben (2-4). Door de inbreng van Philip De Pauw en Bjorn Van Tornhaut kwam er meer evenwicht in het elftal, waardoor combineren nog gemakkelijker verliep. Na een uitgesponnen aanval bereikte Philip door het centrum Steven, die met de rug naar het doel, de bal op de borst liet doodvallen en dan, al draaiend, met links onhoudbaar binnenschoot. Mooi, zowel qua voorbereiding als afwerking (2-5). Daarna controleerde wij de partij rustig, temeer daar de gevaarlijke nr 2 enerzijds goed opgevangen werd door David (die een rij achteruit schoof), anderzijds omdat hij alleen in de woestijn predikte daar de aansluiting hoe langer hoe meer op zich liet wachten. Tijd om ook eens in het verslag te komen, dacht Joeri Mannaerts en hij liep de bal in eigen netten (3-5). De eerlijkheid gebiedt mij evenwel te zeggen dat hij geen andere mogelijkheid had: een voorzet vanop rechts werd door Bert in zijn geduwd, terwijl ook een aanvaller nog in zijn rug ramde. Dit bracht ons evenwel niet van de wijs, temeer daar wij binnen de minuut al orde op zaken stelden. Een schijnbaar onorthodoxe aanval, met een te ver van de voet gesprongen bal, werd door Axel nog goed gerecupereerd. Met binnenkant voet, nog geholpen door een valse bots, verschalkte hij effectvol de laaguitvallende keeper (3-6). Echt gedoofd was het vuur toch nog niet bij de lokalen, want een uitbraak van de nr 4 ging maar nipt over. In de 25’ kregen wij een vrijschop ronde de middenlijn. Volledig volgens het scenario van souffleur Philip schilderde David de bal op het hoofd van Bjorn, doorkoppen en een ingelopen Steven knikt binnen (3-7).Tijd om Stefaan Defour (nog lichtjes gekwetst) in te brengen. Hij liet zich meteen opvallen door een individuele actie die maar nipt naast ging. 3’ later zorgde hij met een slim hakje voor de ideale assist aan Bjorn, die een dribbelnummertje klasrijk afrondde (3-8). Dan gingen nog enkele kopbalkansen verloren, maar in de 36’ kon Bart een vrijschop van Philip inkoppen (3-9). Aan de roep naar “10” kon in het verder verloop van de wedstrijd geen gevolg gegeven worden.

Ondanks deze uit de kluitengewassen overwinning, vooral bewerkstelligd in een superieure 2^de helft, waren de meningen unaniem: St. Jozef staat te laag gerangschikt voor het potentieel dat ze in huis hebben. Ook een proficiat voor hun fairplay en de entourage (de administratieve verplichtingen waren ruimschoots op tijd klaar, zodat de wedstrijd zelf 5’ vroeger kon beginnen).

De planning over het afhuren van hotel De Spiegel in St.Niklaas krijgt stilaan vaste vorm, vooral nu Vos de topper tegen Sava verloren heeft. Daardoor komen wij, samen met laatstgenoemde, aan de leiding.

Louis Deryck

8/11/09:  SIMIKOS - VOS REINAERT   6-1

Het was niet enkel een prachtig weertje in Barcelona maar op de Zeurt was het ook wel best aangenaam voetbal weer. Joe, Steven en Björn zouden de topper vanuit Barcelona volgen. Stefan Janssens, juist papa geworden van Finn waarvoor een dikke proficiat, en Jan Bresseleers zorgde ervoor dat we toch nog een stevig en goed gevuld wedstrijdblad konden indienen. Dit werd vakkundig gedaan door onze kersverse Opa Louis die met trots zijn eerste kleinzoon Kasper aankondigde, waarvoor ook een dikke proficiat! Wat een vruchtbaar jaar voor de 4!

En dan nu maar starten aan onze topper. We namen de partij onmiddellijk in handen met veel middenveldspel en combinaties maar met te weinig diepgang of snelheid in onze acties. De paar kleine kansjes die we konden verzilveren waren afstandschoten van Ivo (over) en Philip (naast) maar deze waren niet gevaarlijk genoeg om Vos echt te verontrusten.

De eerste keer dat Vos in onze backlijn kwam was het al onmiddellijk raak. Een zeer mooie lob (al dan niet de bedoeling) ging fraai over Bert binnen. Deze deed ons een beetje denken aan de wereldgoals die Jeanke vorig jaar een paar keer moest slikken J Deze onverwachte goal schudde ons toch een beetje wakker en ons combinatievoetbal ging zich meer en meer richting goal van Vos verleggen. Eerst was het een schot van de goed opgerukte Gerben dat nipt naast ging en daarna was het een schot van Niko die na een kort genomen hoekschop vakkundig uit de hoek werd geduwd door de Vos goalie. We moesten tot de 33 minuut wachten toen Bart, die de geblesseerde Ivo (veel beterschap alvast) was komen vervangen, met een mooie actie, door het centrum van de Vos verdediging sneed en beheerst afwerkte. Mooie en belangrijke goal! Drie minuten later hadden we een zeer sterke tussenkomst van Bert nodig om dan toch niet met een achterstand de rust in te gaan. Hij kwam gepast uit op een snelle uitbraak van Vos.

Tijdens de rust werden onze Barcelonafans op de hoogte gebracht en nam onze kersverse opa afscheid om zijn pasgeboren kleinzoon te gaan bewonderen. We beloofden hem dat hij met een gerust hart kon vertrekken en dat we de situatie nog wel gingen recht trekken voor hem …

Zo gezegd zo gedaan. De tweede helft begonnen we veel snediger aan de partij en was er veel meer flankafwisseling waar Vos niet altijd een antwoord op vond. De 60’ werd Niko met een mooie pas richting doel gezet maar werd hij zwaar van de sokken gelopen door een Vos speler (mss wel iets overdreven ;-). Strafschop Simikos en Niko zette ons voor de eerste keer op voorsprong. Onze ervaren verdediging stuurde de ploeg goed aan om nu zeker niet de fout te maken, terug te gaan plooien, maar gewoon verder te doen zoals we begonnen waren aan de tweede helft.  Dit bracht ons terug vooraan waar een voorzet van Niko door Dave op de paal gekopt werd en waar de terugvallende bal door Stef D. staalhard op doel werd getrapt. De keeper kon nog nipt een goal voorkomen maar Axel was goed gevolgd en duwde de geloste bal binnen. De 3-1 was een serieuze tik voor Vos, dat tot dan toe goed voor elke bal bleef strijden. Er kwam meer ruimte en met degelijke combinatievoetbal speelden we een paar mooie kansen bij elkaar. De mooiste was voor Axel  die alleen werd afgezonderd voor de keeper maar die deze zijn been nog op de weg vond naar een tweede doelpunt. Een minuutje later was het wel prijs. Bart dook mooi het gat in en vroeg aan zijn buurman de bal. Bart bleef het overzicht bewaren en gaf Dave zijn eerste doelpunt van de middag op een schoteltje. Mooie combinatie en een geruststellende 4-1. Vos gaf nu heel veel ruimte vrij waardoor de kansen elkaar in snel tempo opvolgden. Een mooie voorzet van Dave werd door Niko nog op doel afgewerkt maar deze zag zijn schot via de binnenkant van de paal en de buitenkant van de andere paal buiten gaan. Niet getreurd want een  paar minuten later kon Dave een mooie voorzet van Olli via het been van de Vos goalie in doel werken. Tweede goal van de namiddag voor Dave en nog kreeg hij er geen genoeg van. Een minuut later kwam Dave alleen voor doel en kon hij heel rustig zijn hattrick binnen tikken. 6-1! Prima tweede helft. Een mooi resultaat voor een topper tegen de 3^e in de stand.

Enige tijd na de match was de juiste uitslag dan toch tot in Barcelona geraakt en kon Joe terug gerust ademhalen en kon er daar ook terug een feesjeuh los barsten. Dat feesjeuh werd op Simikos nog even verlengd toen het nieuws bekend geraakte dat de co leiders punten hadden laten liggen tegen Seja.

Voor het eerst dit seizoen alleen op kop! Zo verder doen elke week en dan ziet het er weer mooi uit!

De ww man van 30 ptn.

15/11/09:  SIMIKOS - N.STABROEK   7-1

Onrechtstreeks heeft de Mexicaanse griep ook bij ons toegeslagen (Axel Mooren onwel na inenting). Daardoor kwamen wij zelfs in spelerstekort, hoewel we donderdag Gerben Vlaminckx nog afstonden aan de 2^de ploeg. Gelukkig kwamen Micha Dhondt en Wim De Muynck ons depanneren, waarvoor dank.

Het gebeurde nog niet dikwijls dit seizoen, maar de scheidsrechter stuurde zijn spreekwoordelijke kat. Gelukkig vonden we Fred Hannes, hoewel die zijn overwinning nog volop aan het doorspoelen was, bereid deze, achteraf bekeken, niet moeilijke wedstrijd te leiden. Ook hiervoor dank.

De rode lantaarn kwam met veel goede wil aan de aftrap, maar hun fysieke werkkracht werd telkenmale tenietgedaan door foutieve passing, voornamelijk de laatste pas verdween gewoonlijk in niemandsland. Dan tapten wij uit een ander vaatje. Al in de 3’ opende Steven Baerts de score (ik heb dit zelf niet gezien, want nog bezig met cabines afsluiten); even later nam hij een lange voorzet van Philip De Pauw slim mee, zodat hij de bal zomaar in doel kon lopen. Ook onze interim-aanvaller Micha had in het 1^ste kwartier 2x kunnen scoren: bij een 1^ste doorbraak besloot hij pal op de keeper; daarna wilde hij het doorsteekpasje van Niko Vanzeebroeck over de keeper lobben, die met de vingertoppen de bal op de bovenkant van de lat kon duwen. 1’ later zorgde Niko voor de allicht mooiste goal van de wedstrijd: wij onderschepten de bal op het middenveld, Steven kon zich op rechts doorzetten; zijn laterale pas werd voorbij de 2^de plaat door Niko in één tijd op de slof genomen (3-0). Ook bij de volgende aanval zette Bjorn Van Tornhaut de ganse verdediging voor schut door een listig drobballetje, Stefaan Janssens kwam gepast in de vrije ruimte gelopen, omspeelde de keeper en schoot uit een scherpe hoek binnen (4-0). Wij waren dan nog geen kwart wedstrijd ver. Onze gebruikelijke nonchalance kroop toen andermaal in onze rangen. Dit was voornamelijk merkbaar in de afwerking, want de kansen bleven wij aan elkaar rijgen. Zo omzeilde Steven de buitenspelval, maar juist naast de kruising; Steven zag zijn terugleggertje door Bjorn in het midden van het doel op de keeper stranden; een handige passeerbeweging bracht Micha oog in oog met de keeper, maar naast; een mooie combinatie door het midden werd door Philip nipt over geschoten; Bart op snelheid door vindt Bjorn die met buitenkant voet over besluit. De bezoekers mochten zich dus gelukkig achten dat het aan de rust “maar” 4-0 was.

De 2^de helft verwaterde het niveau helemaal. Toch bouwden wij onze voorsprong verder uit, na een sublieme wissel. Toen Wim Micha kwam vervangen, schoof Joeri Mannaerts door. Bij zijn eerste balcontact vooraan lobde hij magistraal de keeper. Kwatongen beweren dat het een “verdwaalde” voorzet was (5-0). Halfweg dreigde N.Stabroek een 1^ste keer: de bal bleef te lang binnen onze 16 hangen, gelukkig kon Stefaan Defour met een lang been in hoekschop werken. Tijd om het gaspedaal nog eens in te duwen, dacht Bart Wynants. Vertrokken randje buitenspel dweilde hij de rechterflank af om in de kleinste hoek te besluiten (6-0). Op het halfuur poeierde Stefaan Defour een vrijschop mooi in de kruising (7-0). Hij heeft daar blijkbaar een patent op, want ook op Helderhoek was het van dat. Iedereen sleepte zich nu naar het einde van de wedstrijd (vermoeidheid of zakte de motivatie onder het nulpunt?), maar een moedig en sportief Stabroek bleef op zoek gaan naar de eerredder. 10’ voor affluiten ging Bert Hoskens gepast plat op hun doorgebroken marathonman. Even later kende die wel succes na slecht uitverdedigen van de ingevallen Sven Verbeeck (voor een “verrekte” Cisse, die overigens een onberispelijke partij speelde. We zullen hem echter tot na de winterstop moeten missen). Voor Sven de voorbode van een onverhoopte comeback?

In de laatste minuten verschenen de bezoekers nog enkele malen voor onze doelmond, maar afwerken bleek evenmin hun specialiteit.

Alvast een geslaagde (de eerste 20’ toch) generale repetitie voor de clash van volgende zondag tegen het 2^de geklasseerde Sava. Winst levert ons alleszins een aanzienlijke kloof op met onze naaste achtervolgers.

Louis Deryck

22/11/09:  SAVA - SIMIKOS   1-4

Voor deze topper trokken wij naar het vroegere terrein van Augustinus, momenteel de voorlopige thuisbasis van Sava. Voor velen onder ons onbekend, zodat menigeen er al een serieuze zoektocht en/of wandeling had opzitten, maar uiteindelijk was iedereen tijdig aanwezig.

Van een scheidsrechter geen teken, onbegrijpelijk eigenlijk. Det huisploeg toverde dan “den Boonen” van achter de toog. Doordat wij de spankracht al onmiddellijk uit de match haalden door een kwartet vroege treffers, had hij het in de 1^ste helft niet moeilijk, tot hij met een cadeau-penalty terug een sprankeltje hoop  aanwakkerde bij Sava. Daardoor werden de duels in de 2^de helft bitsiger, waardoor de man in ’t zwart (?, hoe kan ik zijn outfit eigenlijk benoemen?) misschien wel zijn beste beslissing nam door vroegtijdig af te blazen.

Sava had de toss verloren, maar mocht toch aftrappen. Meteen balverlies luidde onze 1^ste treffer in. Oliver De Geest kon al slidend een verloren gewaande bal naar de 2^de paal voorzetten, waar een goed gevolgde David Hoogstoel kon inknikken (0-1). De grote wijzer had nog geen volledige ronde afgelegd! Amper 3’ later ontfutselde Stefaan Defour de bal van een verdediger, kapte 2 man uit en schoot uit een scherpe hoek binnen (0-2). De thuisploeg koud gepakt. Nog binnen het kwartier stuurde Steven Baerts Oliver langs het lijntje (moest hiervoor wel een spurt van 50m uitpersen), weer een knappe assist, Stefaan D. kopte eerst nog op de keeper, maar kon in de rebound toch afronden (0-3). Meteen daarop werd hij vervangen, geen vervroegde applausvervanging, mar een hardnekkige spierverrekking stak weer de kop op. Hij kon meteen mee plaats nemen op onze geblesseerdenbank, die ons voltallig kwam aanmoedigen. Dus een kort meer opgemerkt optreden.

Op de 20’ een eerste kansje voor Sava, maar David kon voor de lijn keren. Onmiddellijk volgde ons antwoord: Steven B. kon de bal binnenhouden, zijn teruglegger werd door Bjorn Van Tornhaut droog binnengeknald (0-4). Wat een luxe. En het bleef maar doorgaan. 2 assists van de ingevallen Axel Mooren konden niet verzilverd worden. Eerst kopte David maar net over, dan knalde Steven B. pal op de keeper. Even later ranselde de keeper opnieuw een poging  van Steven uit de hoek. Dan consternatie bij iedereen die Simikos gezind was (onze vaste kern was weer aanwezig, waarvoor dank) toen de scheids een penalty floot voor een vermeende fout van Bert Hoskens (1-4). Even later gaf de thuisdélégué aan dat de eerste 45’ om waren (van een horloge had de wedstrijdleider blijkbaar nog niet gehoord).

De goede voornemens waarmee Sava uit de kleedkamer kwam, werd al bijna onmiddellijk de kop ingedrukt maar een attente keeper kon het voorzet/schot van Bjorn (met links) onder de deklat weghalen. Dit had de definitieve doodsteek kunnen zijn. Nu bleven de Savanen toch nog dat beetje hoop koesteren. Vooral hun 3 zwarte parels (ik waande mij even in ons Gambia-project gedropt) bleven de motor aanzwengelen. Maar een stevige verdediging o.l.v. een secure Gerben Vlaminckx (die bovendien nog constant insprak op de verhitte gemoederen), waarbij ook de puike prestatie van mandekker Tom De Beule mag onderstreept worden, werkte op hun zenuwen, zodat sommige duels het toelaatbare overschreden. In dit gewoel wist de thuisploeg een 3-tal goede kansen bij elkaar te spelen (tussen 20^ste en 30^ste minuut). Eerst kon één van de zwarte parels zich via een individuele actie doorzetten, maar zijn laterale pas kon niet door zijn kleurgenoot in doel gegleden worden. Dan was er een puike prestatie van Bert nodig om een doorgebroken speler het scoren te beletten. Bert straalde vandaag trouwens het nodige vertrouwen uit. De laatste mogelijkheid werd aan de 2^de paal onbegrijpelijk  naast gekopt (een afschamper). Echt doelgevaar konden wij daar niet tegenover stellen. Hoewel goed ingevallen (voor een geblesseerde Steven B.) kon Wim De Muynck niet  verdoezelen dat dit niet echt zijn plaats was. Niko Vanzeebroeck besloot dan maar vanuit de 2^de lijn (ook al met links) maar dit bracht de keeper niet in verlegenheid.

Om de wedstrijd niet volledig te laten ontaarden, floot de referee dan maar ruim voor tijd af; een beslissing waarin iedereen zich achteraf wel kon vinden.

Door het gelijkspel van Vos hebben wij nu al een marge van 6 punten, zodat hotel De Spiegel kan vastgelegd worden, zonder gewetenswroeging te moeten koesteren (hé Joe).

PS: nadien konden wij vaststellen dat niet minder dan 4 Savaänen (niet de zwartjes) nog met de 1^ste ploeg meededen (wonnen zelfs met 2-1), wat de info vanuit Sinaai enkel maar bevestigde. Van competitievervalsing spreken is echter de waarheid geweld aandoen; het is eerder bloedarmoede dat Sava tot deze ingreep noodzaakt.

Louis Deryck

13/12/09:  SIMIKOS - HELDERHOEK   1-2

Het moest er ooit van komen: onze 1ste nederlaag in competitieverband (na 32 ongeslagen wedstrijden). Dat dit tegen Helderhoek gebeurde, was niet zo verwonderlijk want ons inziens de best voetballende ploeg uit de heenronde, ondanks onze (overdreven) 2-7 winst.

De uitgestelde wedstrijden van de laatste weken hadden niet voor recuperatie van onze langdurig gekwetsten kunnen zorgen, met uitzondering van Ivo Jansen die zijn wederoptreden deed. Voor de rest konden wij maar over juist 11 spelers beschikken, zonder volwaardige voorspelers. Toch eisten wij in de aanvangsfase het meeste balbezit op, maar een extra gestoffeerd HH-middenveld hield ons goed van het eigen doelgebied weg. Niet verwonderlijk dat de enige kans er uit een stilstaande fase kwam. De vrijschop van Bjorn Van Tornhaut bereikte voorbij de 2de paal David Hoogstoel, maar diens kopbal was te zwak en miste richting. Op de 10' balverlies in ons middenveld, waardoor de organisatie achteraan ontwricht was. HH zette zich door op rechts en de laterale pas vond de volledig vrijstaande spits die maar in het lege doel te schieten had (0-1). Amper 5' later een 2de opdoffer toen Bert Hoskens de doorgebroken spits (onnodig, want Joeri Mannaerts had de bal al in corner verwerkt) op onorthodoxe wijze probeerde af te stoppen. Penalty, en gelukkig alleen maar dat. Aanvankelijk dachten we dat we toch aan de dubbele achterstand ontsnapten want via binnenkant paal botste de bal terug in het veld. HH was echter iets attenter en in de rebound konden zij, weer via binnenkant paal de 0-2 op het bord zetten. Simikos toonde wel de goede wil, maar de ideeën bleven achterwege. Toch konden wij milderen (25'), doordat de scheidsrechter (misschien hij alleen, want niemand van de supporters wist waarom) een duwfout in de rechthoek opgemerkt had. Bjorn schoot de penalty echter naast. De scheidsrechter liet evenwel hernemen daar enkele bezoekende verdedigers te snel kwamen ingelopen. Nu nam Philip De Pauw de kans wel te baat (1-2). Het opmerkelijkste feit in de resterende minuten was het uitvallen van onze libero Johan (Cisse) Sysmans, nu met een Achillespeesblessure. Daardoor werd Gerben Vlaminckx terug naar achter getrokken en deed Ronny Corné zijn opwachting. Hij had evenwel al een hele partij met de veteranen in de benen, maar trok zich niet onaardig uit de slag. Kansen bleven evenwel uit, zodat wij met een achterstand de cabines opzochten.

Johan De Crom (ook al een volledige match gespeeld met de 5de ploeg) kwam Oliver De Geest (familiale verplichtingen) vervangen. Ons spel werd iets beter, wij drukten, maar kansen waren schaars. De verre inworpen van Bjorn zorgden nog voor het meeste gevaar. HH kon af en toe gevaarlijk uitbreken maar een attente Bert voorkwam erger. Dan een volgende opdoffer: Gerben moest onwel het veld verlaten (25') en Wim De Muynck (nog een speler die al 90' achter de kiezen had met de 5de ploeg) kon nu op zijn vertrouwde liberoplaats spelen. Het bracht echter allemaal geen zoden aan de dijk. 10' voor affluiten, werd Philip juist voor de grote backlijn onderuit gehaald: 2de geel voor de verdediger en HH met 10 verder. Spijtig genoeg kreeg ook Wim 5' later de rode kaart onder de neus, voor een te late tackle. In de laatste minuten kregen wij nog de kans om gelijk te komen, maar David had telkens te veel tijd nodig om af te ronden. Ook HH kon door onze man-man-situatie achteraan nog tweemaal gevaarlijk uithalen, maar Bert was andermaal paraat.

Conclusie: het overtal aan gekwetsten kunnen wij niet blijven opvangen, temeer daar de andere ploegen ook al geen overschot hebben. Wij snakken dus naar de winterstop om hopelijk een aantal spelers terug te kunnen recupereren. Door de winst van Sava naderen zij terug tot op 3 punten; Vos Reinaert is evenwel al tot 8 punten terug geslagen.

Louis Deryck

24/01/10:  SEJA - SIMIKOS   1-6

De (verlengde) winterstop was niet van aard om onze ziekenboeg te ontlasten. Gelukkig waren de veteranen vrij zodat Frank Palinckx en Ronny Corné ervoor zorgden dat wij met een comfortabele 13 spelers naar Seja trokken.

Traditiegetrouw kenden wij weer een sterke opening. Via 2 zorgvuldig uitgevoerde counters kwamen wij binnen de 5’ 0-2 voor. Bjorn Van Tornhaut af telkens de assit en Steven Baerts liet de aangeboden mogelijkheden niet liggen. Op de 10’ had hij zijn hattrick al kunnen volmaken, maar de bal werd van de lijn gekeerd. Op het half uur was het toch zo ver, nadat Bjorn zich langs een drietal verdedigers doorzette, maar uiteindelijk balverlies dreigde te lijden. Steven stond evenwel op de juiste plaats om de bal naast de paal te krullen (0-3). Voordien zag Oliver De Geest nog 2 mogelijkheden afgeblokt (eerst op aangeven van Bjorn, dan via een gemeten doorsteekbal van Frank Palinckx). In de 22’ vond Steven geen ander afspeelpunt dan terug te leggen op Philip De Pauw die vanop afstand de vingertoppen van de plaatselijke goallie testte. Op de daaropvolgende corner ontstond een geharrewar waarbij vooral voor de keeper de bal ongrijpbaar leek. Uiteindelijk kon hij hem op de doellijn klemmen.

Betekende dit dat Seja zich zo maar naar de slachtbank liet leiden? Geenszins, want de jonge garde, gegangmaakt door enkele balvirtuozen, bleven in hun kansen geloven, zelfs na de vroege achterstand. Rond het kwartier kregen ze zelfs enkele doelrijpe kansen. Bert Hoskens kon een afstandsschot over de deklat duwen; toen Axel Mooren een voorzet onvoldoende met het hoofd kon ontzetten, nam de linkerspits in de vlucht over, maar gelukkig nipt over. Het laatste kwartier kwam de grijze garde opnieuw opzetten, maar een eerste poging ging voorlangs. Het volgende schot werd via een been in hoekschop gewerkt. Die leverde bijna een doelpunt op, maar Bert had een prima reflex in huis om de kopbal aan de 2^de paal uit zijn doelvlak te slaan. Even later was hij minder fortuinlijk toen hij een vrijschop vanop 25m door zijn handen liet glippen (1-3). Al bij al zag onze vaste supporterskern dus een geanimeerde 1^ste helft.

Bij aanvang 2^de helft had de pas ingevallen Ronny Corné zijn voet maar tegen de laterale pas van Niko Vanzeebroeck (die zijn kapiteinsband terug “opeiste” na de vervanging van de geblesseerde Joeri Mannaerts) te zetten, om de thuisploeg allicht definitief KO te zetten. Niet dus. Integendeel, Seja kreeg opeens vleugels. Onze verdediging werd een kwartier lang onder druk gezet. De nr 10  raakte van kortbij de paal; binnen de 2 minuten verhinderde Bert tot tweemaal toe de aansluitingstreffer door gepast plat te gaan, waarmee hij zijn slippertje meer dan goed maakte. Dit had immers het kantelmoment kunnen zijn. Stilaan namen wij de controle terug over. Rond het kwartier voerde Ronny zijn geliefkoosd nummertje op in de rechthoek, waardoor Bjorn plots oog in oog kwam met de keeper. Hoewel de hoek erg scherp was geworden, werkte hij koelbloedig af (1-4). Even later kon Bjorn zich tegenover een bosje verdedigers met enige meeval doorzetten; hij bereikte de vrijstaande Ronny, die evenwel op veteranenritme de bal nog even wou goed leggen. Een glijdend jeugdig been verhinderde zijn dodelijke uithaal. Toch zag je het geloof stilaan uit de Sejanen glijden. Daardoor vonden wij mekaar hoe langer hoe gemakkelijker. In de slotfase konden wij nog aandikken tot 1-6, een uitslag die nog hoger had kunnen oplopen, gezien het aantal opgelegde kansen die nog de nek omgewrongen werden. Maar dus toch nog 2 treffers. Op een corner, afgedwongen door Niko, kon de keeper de kopbal van Ronny nog onschadelijk maken, maar Niko kende in de rebound geen genade (1-5). Stefaan Janssens vond dat hij achteraan maar kou stond te lijden en zocht met een diagonaal spurtje de vrije ruimte op rechts op. Toch duurde het even voor hij de bal toegespeeld kreeg. Hij dankte met de perfecte voorzet, maar Ivo Jansen was zo verbouwereerd van zoveel ruimte, dat hij op de keeper besloot. Die kon de bal evenwel niet vasthouden waardoor hij een fout op Steven nodig had om zich te corrigeren. Niko liet voor de gelegenheid de eer aan Ronny; die wachtte het fluitsignaal van een goed leidende scheidsrechter niet af om via onderkant lat te scoren. Hernemen dus. Ditmaal vond hij de keeper op zijn weg, maar hij kon zich in 2^de instantie toch nog op het schutterslijstje toevoegen (1-6). Spijtig dat in de slotminuten de linksback in een onschuldig duel nog ernstig gekwetst raakte (hersenschudding?), zodat hij met de ambulance moest afgevoerd worden.

Een wat overdreven uitslag voor een moedige thuisploeg, die tot op het laatste probeerde te voetballen, maar onze uitgekookte ploeg niet kon ontwrichten.

Louis Deryck

7/2/10:  VOS REINAERT - SIMIKOS   2-4

De verplaatsing naar Sinaai vergt van de 4^de ploeg een extra-sportieve inspanning, want sinds vorig seizoen gaat dit per fiets (we kunnen dus stilaan van een traditie gewagen). Zaterdagmiddag om 13.30u verzameling geblazen aan De Zeurt. Met enige vertraging (ik had de afmelding per SMS van Ivo Jansen de dag voordien nog niet opgemerkt) trokken wij met 9 richting voetgangerstunnel. Onderweg kenden wij natuurlijk het nodige oponthoud. In café Beveren verbroederden wij even met VV Zaamslag, een voetbalploeg uit Zeeland, die bij nader inzicht toch van een ander kaliber was, zodat een vriendenmatch bij een vage belofte zal blijven, vrees ik. In ’t Chauffeurke moesten wij de plaatselijke DJ op zijn plichten wijzen om tijdig van start te gaan. Rond 19u doken wij dan ondergronds, MET Hans, want diens intentie om terug huiswaarts te keren werd afgeblokt met een “Eric-affiche”. Eens ’t Scheld onderdoor, ging het in een gestrekt drafje naar St. Niklaas. Plichtsbewust als we zijn, lasten we nog maar 1 tussenstop in, in café De Kadans. Toch arriveerden we iets te laat in bowling Wima, waar we (iets te overdadig) van de all-in formule profiteerden. Overladen magen dus, die door ieder op een andere manier “verteerd” werd. Bij een enkeling volstond een verlossend kakske, baccardi-cola had bij een ander niet het verwachte resultaat, terwijl die bij een andere juist een meer dan heilzame werking kende. Niet enkel de maag maar ook de tong werd hierdoor een stuk soepelder. Kersvers vader Bart Wijnants (proficiat) had ondertussen vrouw en pas geboren baby met een gerust gemoed in Klina aan professionele zorgen achter gelaten, zodat dit heuglijke feit met de nodige luister kon gevierd worden. Rond 3u haakten de eersten dan toch af (die geraakten er ondanks alle lapmiddeltjes toch niet “over”); de anderen maakten hun naam van graag geziene gasten in de brasserie weer helemaal waar. De harde kern zakte pas om 8u15 naar hotel De Spiegel af. Hen was slechts een korte nacht(ochtend)rust gegund want de tafel stond tegen 11u gedekt. Bart toverde dan nog 2 flessen Cava boven water, maar niet iedereen kon dit ontbijt met bubbels evenzeer appreciëren, zeker niet als dit aan bed gebracht werd.

Om 13u werd het laatste gedeelte van onze etappe aangevat. De frisse lucht deed merkbaar deugd en versterkte de honger zodat zelfs droog brood gretig verorberd werd. Onderweg werden wij zelfs voorbijgestoken door onze supporters. Ook Guy De Bruyn stond al met zijn camion te wachten om de fietsen terug naar Schoten te vervoeren (waarvoor dank).

Gezien de omstandigheden bleef het de vraag of wij onze stempel zouden kunnen drukken op deze topper. Veiligheidshalve konden wij van het thuisfront nog 2 spelers van de 3^de ploeg rekruteren, zodat wij toch over de nodige reserves beschikten.

De fietstocht (of waren het de nachtelijke uitspattingen) zat sommigen blijkbaar nog in de benen, want de match kwam slechts moeizaam op gang. In de 10’ kon Axel Mooren zich op links toch van zijn rechtstreekse tegenstrever ontdoen; zijn voorzet werd door Steven Baerts naast gekopt. Bij de tegenaanval was het even schrikken geblazen, toen een afstandsschot gelukkig kracht miste zodat Bert Hoskens tijdig in de hoek lag. Wij kregen maar geen greep op de wedstrijd; daarvoor verloren we te veel duels in het middenveld. Toch kwamen wij op het kwartier dicht bij de openingstreffer na een prachtig uitgevoerde counter: Bjorn Van Tornhaut speelde Steven vrij maar de keeper had een knappe parade in huis. Op de daaropvolgende hoekschop kwam Steven gepast ingelopen maar zijn kopbal ging nipt over. In de 23’ dan kwamen wij op achterstand, toen de timing van Gerben Vlaminckx op een hoge bal niet al te best was. In plaats van de bal te ontzetten, kwam die daardoor bij een vrijstaande Vosser (nee, niet Bert) die beheerst over onze nr 1 binnenkopte (1-0).

Hoewel wij ongeordend bleven acteren, had Axel op het halfuur de gelijkmaker aan de voet toen hij op counter de diepte werd ingestuurd, maar de opgelegde kans te zwak besloot. Enkele minuten later kregen we een nog uitmuntender gelegenheid toen de scheidsrechter de bal op de stip legde voor een (lichte) haakfout op David Hoogstoel. Bjorn besloot echter op de keeper en vergat de rebound te benutten, zoals Ronny Corné het vorige match had voorgedaan. Alsof dit nog niet volstond, verdubbelde de thuisploeg enkele minuten voor rust zijn voorsprong, na een vrijschop die maar niet kon ontzet worden. Toch had Dave de Anschlusstreffer nog aan de voet, maar van kortbij besloot hij (met rechts) over.

Ondanks de achterstand en het bedenkelijke spelpeil hadden we kansen genoeg gekregen om een voorsprong te verantwoorden. De overtuiging bleef dus dat het de 2^de helft moest gebeuren, zeker doordat onze youngsters Kenneth Van Den Bogaert en Ken Vanfraeyenhoven ons kwamen versterken (waarvoor dank). Zij hebben ons vertrouwen geenszins beschaamd, want de partij kantelde helemaal in ons voordeel.

Al van bij de hervatting grepen wij de thuisploeg bij de keel. In de 1’ omzeilde Gerben de buitenspelval, zijn laterale pas werd door Axel van kortbij over geschoten. Axel verwerkte even later een voorzet van Kenneth te zwak met het hoofd om de keeper te verontrusten. Die besloot dan maar een voetje toe te steken. Steven kon zich doorzetten op links, zijn voorzet werd ontzet door de keeper, evenwel in het aangezicht van zijn libero, die dan nog tot zijn ontzetting de bal in doel zag kaprioleren (is figuratief, want op dat moment was hij even van de kaart). Wij waren amper 5’ ver. In de 10’ hingen de bordjes terug in evenwicht. Steven werd op de rand van de 16 foutief gestuit. Gerben knalde de vrijschop gestrekt naast de muur binnen (2-2). Vos kwam dan toch terug iets meer in de wedstrijd, maar dit resulteerde enkel in een afstands(wanhoops)schot dat naast zeilde. Dan kwamen we op voorsprong (dachten we) nadat Steven in de draaiing de paal raakte, maar Axel opportunistisch afrondde. Buitenspel meende de scheidsrechter evenwel, tot ongeloof van alles wat geel-zwart gekleurd was. Dit betekende slechts uitstel want toen een corner nog wel van de lijn gekeerd werd, stond alweer Axel op de goede plaats om er het voorhoofd tegen te plaatsen (2-3). Eindelijk op voorsprong!

Vos had ook een Axel in zijn rangen lopen: een dribbelvaardige speler die gevaarlijk in de rechthoek verscheen, maar het knietje van Gerben tegenkwam. Als hij zich liet vallen, had dit allicht een strafschop opgeleverd. Maar samen met zijn commentaar (ik kan dat niet, hé) bleef hij op zijn honger zitten. Daarmee hebben we de laatste offensieve impuls van de blauwwitten gehad, want nadat zij hun betere middenvelder een lijn meer naar achter trokken, ontsnapten ze helemaal niet meer aan de omknelling. Niko trof nog de paal alvorens Axel op snelheid op een counter de keeper te grazen nam met een tegenvoets schot (2-4). Als de referee dus wat had meegewerkt, had hij een loepzuivere hattrick gescoord! Tot slot zag Ken nog een schot op een verdedigende voet afwijken, waardoor de bal langs de verkeerde kant van de paal belandde.

Simikos zette in deze topper dus een scheve situatie in de 2^de helft volledig recht, zeker ook dank zij de 2 jeugdige gastspelers. Daar Sava niet verder kwam dan een gelijkspel op Seja, lopen wij terug uit tot 5 punten.

Louis Deryck

28/2/10:  SIMIKOS - DRIEHOEK   4-0

Bij aanvang wedstrijd prijsden wij ons nog gelukkig met de windstilte. Zou Frank Deboosere zich andermaal vergist hebben? Maar nog geen kwartier later haalde hij zijn gelijk. Storm en wind maakten combineren quasi onmogelijk. Op de vlakte van het C-veld (het A-terrein was onbespeelbaar) sneed de wind nog dubbel zo hard, zodat na de rust even geopteerd werd het meer beschutte B-veld te benutten, maar dit bleek ook al omgeploeterd. Dan maar terug naar het C-veld voor een helft koukleumen. De Elfstedentocht was daar een exotisch uitje tegen.

De studieronde tegen de voorlaatste duurde wel erg lang. Het enige gevaar kwam van Steven Baerts, maar die zag zijn 1^ste poging (na een mooie individuele actie) knap gepareerd door de keeper; zijn volgende schot ging voorlangs. Dan even Driehoek met een uitbraak op rechts, het vervolg was echter onzorgvuldig. Juist voor het half uur dan terug tweemaal Steven. Eerst werd hij het straatje ingestuurd maar de bal kreeg te veel snelheid bij het contact met het natte gras. 1’ later was het toch prijs wanneer hij beheerst met links afrondde (1-0). Het laatste kwartier bleef het gevaar enkel van Simikos komen. Niko Vanzeebroeck zag zijn vrijschop uit de kruising gebokst; Dave Hoogstoel besloot van dichtbij een voorzet van Steven hoog over en Stefaan Defour trof onderkant lat. De marge bij de rust bedroeg daardoor slechts 1 doelpunt.

Druk overleg tijdens de pauze, maar uiteindelijk zou de partij verder gezet worden op het C-veld. Binnen het kwartier zetten wij de bezoekers KO. In de 10’ trof Bjorn Van Tornhaut raak vanuit een scherpe hoek. 3’ later ging Steven succesrijk zijn kans vanop afstand (3-0). Van dan af was het vervolg eigenlijk overbodig. Op de 23’ kon Axel Mooren de stand nog aandikken, nadat de Driehoek-defensie de bal maar niet kon ontzetten. Even nog ontzetting toen een bezoekende hoekschop in doel belandde, maar dit doelpunt werd niet gevalideerd wegens een voorafgaande duwfout. Zowel spelers als moedige supporters konden het laatste fluitsignaal maar al te zeer appreciëren.

Sava bleef baas in de topper tegen Berkenrode zodat wij hun hete adem in de nek blijven voelen. Het competitieslot belooft dus nog een zenuwslag te worden.

Louis Deryck

7/3/10:  SIMIKOS - ST.JOZEF   6-4

Nog eens een goede oude wedstrijduitslag. Gevolg van een wedstrijd met 2 gezichten, waarin wij in de 1^ste helft een ruime marge verwierven, maar door nonchalance in de 2^de helft nog bijna in de problemen kwamen.

In een aarzelend begin eisten wij wel het meeste balbezit op, maar de 1^ste kans was voor de bezoekers. Bij een uitbraak op rechts kon de rechtsvoor, oog in oog met Bert Hoskens, geen orgelpunt plaatsen. Zijn poging ging zelfs ver naast. In de 10’ dreigen wij voor het eerst.  De lob van Philip De Pauw strandde evenwel op de paal; in de rebound zag Stefaan Defour zijn schot door een verdediger van de lijn gekeerd. Op het kwartier viel Gerben Vlaminckx geblesseerd uit, zodat Philip een rij achteruit schoof, waardoor wij onze controlerende middenvelder verloren. Toch was toen de toon gezet en binnen de 5’ lukten wij een dubbele voorsprong. Tussen een overdosis verdedigende benen ter hoogte van de kleine backlijn, kon Ivo Jansen een subtiel terugleggertje van Steven Baerts met links mooi naast de paal plaatsen (1-0). 3’ later werkte de keeper een voorzet van Steven onvoldoende weg; Oliver De Geest legde gepast terug op Stefaan D. wiens schot geblokkeerd werd. Tegen de daaropvolgende pegel van Niko Vanzeebroeck was echter geen kruid gewassen (2-0). Vlak na het half uur kon David Hoogstoel, totaal ongedekt, een assist van Stefaan D. met het hoofd afronden (3-0). Dan kenden wij wat meeval toen een counter op de paal belandde. Wij dienden onze tegenstander onmiddellijk van antwoord door een collectieve aanval die een mooi driehoekje opleverde met Niko, Bjorn Van Tornhaut en Steven als afwerker (4-0). In de laatste 5’ voor rust toch nog enige animo toen bij een uitbraak op links de Jozeffer egoïstisch in de handen van Bert besloot, ipv af te leggen op zijn vrijstaande medemaat. De laatste kans was nog voor Joeri Mannaerts, die blijkbaar graag zijn goaltje meepikte. Hij ging zelfs met rechts zijn kan, na voorzet van Olli, maar de keeper keerde met de voet.

“Aan jullie matchen is ook  geen spanning te beleven” gaf onze secretaris mee. Wij hebben hem dan maar op zijn wenken bediend, want de manier waarop wij uit de kleedkamer kwamen, was beneden peil. We begonnen nochtans nog behoorlijk met in de 3’ een hoekschop van de wederoptredende Guy De Bruyn, die door Joe ei zo na in doel gelopen werd. 5’ later kregen we evenwel het deksel op de neus. Ondanks appèl voor buitenspel werd het doelpunt toch gevalideerd (4-1). Dat gaf de rode brigade terug moed, zeker als ze 2’ later via een mooi afstandschot de kloof nog verder zagen verkleinen (4-2).  Gelukkig behielden wij toch de nodige zelfbeheersing, maar ons versmachtend combinatiespel was ver te zoeken. Toch bouwden wij met 2 flitsen de voorsprong terug uit. Op een snelle inworp van Stefaan D. reageerde enkel Steven alert. Laag uitvallend kon hij de bal over de uitgekomen keeper plaatsen (5-2). Nog in dezelfde minuut creëerde Bjorn met één splijtende pass door het midden de opening waar Stefaan D. gepast indook. Beheerst plaatste hij het leder naast de keeper (6-2). Dan denk je dat de match gespeeld is, maar niets was minder waar. Al bij de eerste tegenaanval moest Bert zich reppen om een hoekschop onder de lat weg te tikken. 2’ later werd onnodig balverlies in ons middenveld afgestraft. Bert had nu geen verhaal tegen de lob van de doorgebroken spits (6-3). Nog voor het half uur kregen we dan een penalty tegen voor hands van Philip. Die werd gelukkig naast getrapt. Dan verscheen Steven tot tweemaal toe alleen voor de keeper, maar besloot telkens op het bezoekende sluitstuk. Zo ging een uitstekende gelegenheid verloren om het aangewakkerde vuur definitief te blussen. In de laatste minuut kregen we dan nog een penalty tegen voor een haakfout van Tom De Beule, die vandaag, tegen zijn gewoonte in, wat ongelukkig was met zijn interventies. Ditmaal werd niet gemist, zodat de eindcijfers vastlagen (6-4).

Na een vrij goede 1^ste helft hebben wij het onszelf dus nog behoorlijk lastig gemaakt. Naar het einde toe werd de match nog ontsierd door enkele opstootjes die onze gelegenheidsscheidsrechter Fred Hannes (waarvoor dank), met de nodige diplomatie oploste. Dit had evengoed gekund met een aantal gele en rode kaarten!

Ook het uitvallen van Niko en Gerben geeft een bittere nasmaak. Hopelijk kunnen wij hen snel recupereren, met enkele belangrijke matchen in het verschiet.

Ondanks onze mindere prestatie verstevigen wij onze leiderspositie daar zowel Sava als Berkenrode op een gasbek liepen, waardoor wij terug 5 punten uitlopen op onze voornaamste belager.

Louis Deryck

14/3/10:  OLVAC - SIMIKOS   1-2

Na hun zege tegen Berkenrode was Olvac er zeker op uit ook onze scalp te pakken. Duels werden op het scherp van de snee uitgevochten. Door het kleine veld was de omschakeling van verdediging naar aanval slechts een kwestie van één lange bal. In onze verdediging was het dan ook alle hens aan dek, maar een heroptredende Johan Sysmans zette een sterke organisatie neer. De dreiging kwam voornamelijk van stilstaande fasen: hun hoekschoppen en inworpen waren steeds snel voor doel en hun gestrekte vrijschoppen belandden steevast binnen het doelkader. Bert Hoskens had echter een paar knappe reddingen in huis, zodat hij aanspraak kon maken op man van de match.

Wij sloegen telkens toe in de aanvangsminuten van iedere helft. Al in de 2’ zorgde een aanval uit het boekje voor de openingstreffer. Na een combinatie in het midden tussen Philip De Pauw en Bjorn Van Tornhaut werd Steven Baerts op de linkerflank afgezonderd. Links of rechts maakt hem niets uit zodat bij de vrijstaande Ivo Jansen (weer op de goede plek) vond, die maar in te knikken had (1-0). De thuisploeg was niet aangeslagen en zette Bert enkele minuten later al aan het werk met een grondscherend schot. Op enkele inworpen kwamen ze nog dreigen, maar telkens over. In de 18’ claimde Steven een strafschop nadat hij gepakt was in de 16, maar daar had de scheidsrechter (terecht?) geen oren naar. Na een zware botsing tussen David Hoogstoel (met een geblesseerde pols tot gevolg) en zijn belager (die even van de wereld was) ging de vrijschop van Bjorn maar net naast. Op het halfuur was de gelijkmaker het gevolg van een lange inworp die niet voldoende kon weggewerkt worden. Een opportunistische Olvaccer kopte in de vrije hoek binnen (1-1). In het slotkwartier moest Bert zich nog eens reppen op een afstandschot terwijl Dave en Steven de halve kansjes te zwak of naast besloten.

Gezien het spelverloop was Cisse bereid ook de 2^de helft vol te maken. De aanvangsfase verliep trouwens heel geanimeerd. Al in de 3’ zocht Steven de strafschop door zich tussen 3 verdedigers een vrije baan te willen wriemelen. Dave zette de penalty staalhard om (1-2). 2’ later werd Steven mooi het straatje ingestuurd maar zijn poging ging rakelings voorlangs. Ook Olvac stak zijn neus nog eens aan het venster. Zo moest Bert een voorzet/schot met één hand onschadelijk maken. Op het kwartier kon Steven zich andermaal doorzetten, maar Ivo miste de opgelegde kans. Dan verraste Stefaan Defour ei zo na de uitgelopen keeper door een voorzet van Philip al vallend nog met de tip te beroeren. Het laatste kwartier van de wedstrijd noteerden wij nog enkele halve kansjes voor Simikos: een verraderlijk hoge bal van Philip werd door de locale goallie toch juist ingeschat, een lob van Stefaan D., na onvoldoende wegboksen van de keeper, ging maar centimeters over. Aan de andere kant schudde Bert nog maar eens een knappe save uit de mouw op een vrijschop. De frustratie nam toe, zodat enkele duels over de schreef waren, maar de scheidsrechter hield het bij één milde gele kaart.

Daarmee behalen wij een zuinige, maar belangrijke, zege in een felbevochten partij. Zo behouden wij onze voorsprong in het vooruitzicht van de topper van volgende week tegen Sava. Winst levert quasi zeker de titel op. Wij zijn er klaar voor!

Louis Deryck

21/3/10:  SIMIKOS - SAVA   2-2

Voor deze topper stuurde de scheidsrechter zijn spreekwoordelijke kat (was nochtans aangeduid). Gelukkig vonden wij in Fred Hannes (andermaal), Kris Van Den Bergh en Frank Heinen geschikte vervangers. Dient gezegd dat dit duel, ondanks de inzet, in een zeer sportieve sfeer verliep.

De eerste 20’ waren, wat Simikos betreft, van een behoorlijk niveau. Wij kregen weinig ruimte, hoewel wij toch uitgeweken waren naar het immense C-veld. De wedstrijd was al bijna een kwartier bezig voor wij een eerste doelpoging noteerden. Het schot van Bjorn Van Tornhaut was evenwel te onbesuisd om de juiste richting mee te krijgen. 1’ later was het wel raak. Een knappe individuele actie van Steven Baerts, die hij zelf afrondde vanuit een scherpe hoek (1-0). Hierbij kreeg hij evenwel een (onvrijwillige) trap tegen de enkel, waardoor hij later in de partij moest vervangen worden. Dit was de aanzet voor 5’ sambavoetbal, in de 19’ geconcretiseerd door een 2^de goal. David Hoogstoel kon met rechts een mooie dubbelpas met Ivo Jansen afwerken (2-0). Sava leek echter niet aangeslagen en kwam beter in de wedstrijd. In het laatste kwartier kwamen zij zowaar langszij en mochten wij ons zelfs gelukkig prijzen met deze tussenstand. Een verre voorzet vanop rechts, juist voorbij het half uur,  kon door één van hun vrijstaande zwarte parels ongehinderd aan de 2^de paal binnengekopt worden. De 2 daaropvolgende pogingen misten richting. Bij de eerste was zelfs appèl voor handspel, maar dit werd als niet opzettelijk beoordeeld. En de belegering hield aan. Een corner werd tegen de paal gekopt en Johan Sijsmans kon de rebound van de lijn keren. Vlak voor rust kon Bert Hoskens een afstandschot onvoldoende beroeren, zodat de bordjes gelijk hingen. Eerlijkheidshalve moeten wij toegeven dat dit voor ons eerder gevleid was.

In de 2^de helft konden we helemaal geen aanspraak meer maken op de zege. We creëerden niet één kans. Het eerste half uur hielden we de bezoekers ook goed van ons doel weg, hoewel op onze linkerflank steeds ruimte lag achter de verdediging, mar dit werd gelukkig niet erg adequaat uitgebuit. Op het half uur was het dan wel even beven, met 3 opeenvolgende corners. De eerste 2 werden respectievelijk door de Cisse en Axel Mooren van de lijn gekeerd. Bij de 3^de moest Bert zijn vuist gebruiken, of hij had rechtstreeks in doel gedraaid. 5’ later werd een misverstand tussen de Cisse en Bert ons bijna fataal maar eerstgenoemde kon in extremis nog in hoekschop verwerken. En Sava bleef maar drukken, rook duidelijk zijn kans. Een mooie doorsteekpas van de ene zwarte parel naar de andere (zij zorgden doorlopend toch voor de aanvallende dreiging) leverde weer een angstig moment op, maar de doelpoging was te zwak. In de laatste minuut bezorgde Bert ons nog bijna een hartinfarct toen hij een blijkbaar onschuldige bal slechts in 2 tijden kon neutraliseren.

Met dit gelijkspel mogen wij ons dus gelukkig prijzen. Vandaag hebben we alleszins een punt gewonnen, ipv 2 verloren. Daarmee blijft de kloof  5 punten, maar er staan nog enkele moeilijke wedstrijden op het programma. De nodige inzet en concentratie blijft dus noodzakelijk.

Louis Deryck

28/3/10:  SIMIKOS - BERKENRODE   1-0