Zaterdagnamiddag verzamelen geblazen om 14u aan Simikos om gezamenlijk richting Merksem te rijden. Na een stralende voormiddag onder een blakend zonnetje gehad te hebben, kwamen de wolken en enkele regendruppels de pret enigszins bederven. Op enkele grote afwezigen (Lisa, Margot Verfaille en Caro) na, waren wij weer massaal van de partij. Jan was ook afwezig en ligt vermoedelijk languit onder zijn sombrero als bescherming tegen de Mexicaanse zon. Bart Anthonissen gesteund door Marc Verloy namen de coördinatie van onze meiden op zich. Hand in hand verzameld rond de middencirkel hielden beide ploegen een respectvolle minuut stilte ter nagedachtenis van de slachtoffers van het busongeval in Zwitserland. Na dit toch wel voor iedere aanwezige een aangrijpend moment waren wij allen getuigen dat in deze harde tijden de jeugd wel echt medelevend en respectvol kan zijn. De wedstrijd ging van start en al in de startfase kreeg Erin een mooie kans om de openingstreffer tegen de netten te jagen; helaas de bal zoefde net naast. Beide teams lieten van in het begin zien dat het een leuk sportief wedstrijdje zou worden zonder medelijden te hebben. Aangezien beide teams met voldoende spelers waren, konden we nog eens op een groot veld spelen (van grote backlijn naar grote backlijn) 10 tegen 10 en dat brengt ieders kwaliteiten beter naar boven. Zo hadden wij de mogelijkheid om twee speelsters als reserve te hebben en Groenendaal één speelster. Na enkele minuten stonden onze verdedigers verdwaasd te kijken naar een bal die richting doel ging en waarbij we allen hoopten dat Kiara voor de redding zou zorgen. De bal kwam echter in de voeten van een alleen gelaten meisje en die had maar af te ronden met een verdiend doelpunt: 1-0. Onze meiden lieten eerst hun hoofdjes wat hangen maar dan na een prima inzet van Tine kon die een bal binnen trappen in de rechterbovenhoek: 1-1. Eline Matheussen kreeg na een voorzet van Saida ook nog een prima kans om op voorsprong te komen. Tine maakte er na prima samenspel dan toch 1-2 van en toen Lindsay een inworp richting Saida verzorgde, moest zij op haar beurt enkel een pas richting Margot Huysmans geven, die dan de perfecte voorzet gaf richting Tine, die met links!!! de bal in het doel knalde. Welverdiend werd de 1-3 op mijn blad geschreven. Na enkele mooie kansen voor Groenendaal, dat ook een prima team tussen de lijnen heeft staan, mocht wederom Tine een Messi’ke uit haar mouw schudden door van op eigen veld slalommend voorwaarts te dribbelen en af te ronden met een doelpunt: 1-4. Soms dacht Tine ook wel dat ze in de goal stond en werd handspel afgestraft met een vrije trap voor onze tegenstanders. Verscheidene kansen voor hen bleven op onze sterke vestiging Yentl, Lindsay en uiteraard Eline Anthonissen botsen die gesteund door een sterkspelende Joyce elke bal onderschepten. Eline (A) deed haar rol als laatste ”man” alle eer aan door de ploeg te sturen en elke bal doordacht weg te kegelen. Het middenveld Maja, Erin en Margot (H) deed ook serieus haar best door de raad op te volgen van onze twee drijvende krachten Bart en Marc. Zo kon mooi samenspel soms mooie kansen geven aan onze voorhoede Saida, Tine, Eline(M) en Elise. Elise liet meermaals blijken dat ze voetbal in de benen heeft met mooie pasjes tot gevolg. Kort voor rust werden Lindsay en Yentl vervangen door Eline(M) en Erin. Een beetje met angst in de sjoes volbrachten ook zij deze verantwoordelijke taak tot een goed einde.

Na de pauze kon Kiara, na een wissel met Saida, nog een partijtje mee voetballen. Saida liet ook blijken dat ze mee kan draaien in een beurtrol om het doel te verdedigen; haar verre uittrappen mochten er best zijn! De kansen lieten niet lang op zich wachten en zo kon Joyce een bal loeihard tegen de paal knallen, Erin met buitenkant rechts net over doel besluiten en Kiara voorzetten naar Tine die net naast besloot. Een sterk spelende Elise kreeg mooie kansen en liep zelfs langs de lijn naar voor om dan een voorzet te geven naar Kiara die net naast besloot. Wederom Elise vervolgde haar uitstekende inzet met een pas naar Margot die spijtig genoeg het doelkader deed trillen. Mag ook even gemeld worden dat een sterk doelverdedigstertje het ons tot vier maal toe met uitstekende reddingen en tussenkomsten belette om nummer 5 op het scorebord te kunnen zetten. Zo bleef de stand 1-4 in ons voordeel en konden wij sportief als we zijn handenschuddend richting kleedkamer gaan en de supporters die weer talrijk aanwezig waren richting kantine. De papa’s konden genieten van de koers “Milaan-San Remo” en de mama’s van een babbeltje. Aangezien Margot (H) zondag jarig is, trakteerde zij haar teamgenoten op al wat lekkers is; alvast een prettige 14^de verjaardag van iedereen gewenst.
verslaggever Kurt

 

24/3/12:  NOORSE - SIMIKOS   1-1

Om 16u20 was het verzamelen geblazen op Simikos om met overvolle wagens richting Kapellen te rijden. Onder een stralende zon werden de terrastafels en stoelen in het gras rond het speelveld gezet zodat de trouwe supporters al de eerste consumptie konden nuttigen. Met groot genoegen merken wij dat ook bij deze groep een harde kern van “diehards” te vinden is die onze meiden wekelijks komt steunen in hun acties. Na een degelijke opwarming onder leiding van Bart Anthonissen konden onze meiden keeper Saida eens gaan testen. Die bleek eveneens degelijk opgewarmd te zijn door onze vaste “keeperopwarmer”, Robin Anthonissen die hiermee zeker een dikke proficiat verdient! Nog enkele tactische besprekingen en de wedstrijd werd om 17u30 op gang gefloten. In eerste instantie speelden we 9 tegen 9 omdat er nog enkele Noorse speelsters, die er niet tijdig geraakten, nog op komst waren. Gelukkig speelden we van backlijn naar backlijn en voelden onze meiden door hun inzet, de toch ietwat snijdende, kille, opstekende wind niet. Een eerste kans voor Noorse liet niet lang op zich wachten: Saida moest een mooi genomen hoekschop met de vingertoppen verlengen om een doelpunt te verhinderen. Alhoewel ze erg nerveus was, gaf dit haar toch ook het nodige zelfvertrouwen en ook voor de ploeg was het zeker een opsteker. Ze werd hier in gesteund door Marc Verloy die haar, van achter het doel, de nodige richtlijnen gaf. Na een fout op Tine gaf deze de vrije trap richting Erin die net over besloot. Kansen stapelden zich op langs beide kanten. Noorse combineerde allicht iets mooier maar onze meiden waren iets gedrevener in hun wil om te winnen. Alhoewel ze berucht zijn omwille van hun gekwebbel op training lieten ze blijken dat ze er toch iets opgestoken hebben en “het” in hun voetjes hebben. De resultaten zijn merkbaar en tot groot jolijt van Bart, Marc en de talrijke supporters werden mooie, doordachte combinaties op de grasmat gelegd. Kiara en Caro vonden elkaar goed en hadden geregeld enkele mooie “één-tweekes” in gedachte die helaas niet helemaal goed uit kwamen of door een sterke Noorse verdediging weggewerkt werden. Knap was de pas van Tine richting Kiara, die dan Joyce bediende, die loeihard net naast besloot. De meisjes maken allemaal progressie zoals o.a. bleek uit de inzet van Kiara die een hoge doeltrap koelbloedig terug richting voorlijn kopte. Applaus en bewondering langs de lijn. Yentl, erg stevig in de verdediging, gaf op haar beurt een “lel” op de bal die, tot haar eigen verbazing, maar net naast het doel zoefde. Zo werd het rust, na een scoreloze eerste helft met mooie kansen langs beide kanten maar met toch overwicht van Simikos. Bart en Marc gaven nog enkele instructies.  Aan de fysiek zal toch nog wat moeten gewerkt worden want iedereen zat er wat door zoals bleek uit de reacties op de stralende zon:  zo van “amai kzen kapot…”. Daarvoor moet de inzet op training echter nog wat omhoog! Gelukkig was er water om de dorst te lessen…

De tweede helft brak aan en een verre uittrap van Saida kwam bij Tine die Margot Verfaillie bediende wiens schot op doel maar net over suisde. De welverdiende openingstreffer liet lang op zich wachten. De achterlijn deed voorbeeldig haar werk met Lindsay en Yentl als robuuste “rots in de branding”. Bij de vervangingen bleek dat ook Erin  en Eline Matheussen  de gedrevenheid en het karakter hebben om uitstekend te verdedigen. Ze krijgen hierbij allemaal het vertrouwen van Eline Anthonissen, die als sluitstuk van de verdediging optrad en op haar beurt elke bal zeer doordacht voorwaarts keerde. De middenlijn volgde niet altijd onze wensen in. Toch was hun inzet formidastisch. Joyce speelde sterk. Ze had elke bal en stuurde die ofwel richting Maya of de twee Margo’kes  die op hun beurt de voorlijn bedienden. Op een gegeven moment veroverde Lindsay in een duel de bal. Rustig aangestuurd door Bart, speelde zij de bal langs de lijn naar Kiara die op haar beurt Caro bediende. Haar perfecte voorzet ging naar Margot(V), die zelfzeker de welverdiende openingstreffer scoorde. 0-1, tot ieders jolijt. Coach Bart verloor er bijna zijn stem bij!  Ook op sportief vlak zit het goed. Een foutje met een pijntje en de vrij trap in ons voordeel werd op aansturen van Bart door Tine terug richting een Noorse speelster gegeven. Goed zo! Met de  tong op de knieën verlangde iedereen naar het eindsignaal. Dat  was echter buiten de meisjes van Noorse gerekend. Ze lukten nog een mooie combinatie. Een verre bal ging zowat iedereen voorbij en hun spits besloot door de benen van Saida tegen onze netten. Allicht een domper op de feestvreugde, maar naar ieders mening, niet onverdiend. Toch deed iedereen nog haar uiterste best om toch te winnen waarbij Erin de laatste kans in “frut” trapte tegen de paal. Jammer. Met nog enkele wedstrijden in het vooruitzicht hopen de supporters dat onze meiden er verder voor blijven gaan en een mooi seizoen kunnen afsluiten met hopelijk nog enkele overwinningen. Wij, ouders en supporters, genieten van de toffe groepssfeer en hopen dit nog lang te mogen aanzien. Na de dorstigen gelaafd te hebben, hebben wij – de harde kern - nog nagenoten van ne lekkere pita met veel look….dat laat blijken dat ook de ouders hun draai vinden. Bedankt aan Marc Verloy om Bart te assisteren tijdens de afwezigheid van Jan. Hopelijk kunnen wij hem en onze dames komen steunen en vieren op hun “kampioen zijn” tijdens hun volgende, beslissende wedstrijden!

Kurt Verheyden

 

7/4/12:  PAASTORNOOI ST. JOZEF

Paaszaterdag 7 april 2012, onze meisjes-scholieren doen voor het eerst mee aan een tornooi. Nog wel voor dames! Het paastornooi van S.V. St.-Jozef in Mortsel.
Die zaterdagmorgen begroetten we, na een nachtje regen, toch een klein zonnetje, maar helaas met een kille wind die door merg en been ging. Stipt om 11u14min35sec.waren we allen op post - dit keer was Margot Verfaillie er zelfs als eerste - om af te zakken naar S.V. St-Jozef te Mortsel. Wanneer we er langs de volle kantine liepen, kon de lol niet op want de iedereen loerde naar onze grote sporttas met materiaal en we hoorden gefezel van ”amai da zijn die dames toch niet van Simikos, die zijn kampioen gespeeld in de A-reeks”. Snel moesten wij toegeven dat wij er enkel met de jonge meisjes waren, maar dat we onze voorbeelden de nodige eer aan gingen doen! De eerste tegenstander was VDP1, een ploeg die ook uit een mix van speelsters bestond. We speelden 5 tegen 5 op een kwart plein, 2 x 10 minuten en met vrij kleine doelen. Stipt om 13u werd er begonnen. Niettegenstaande we tegen echte dames speelden, hielden onze meiden de eerste helft degelijk stand en bleef het 0-0. Onze trainers Jan De Veuster en Bart Anthonissen hadden 9 meisjes geselecteerd voor dit tornooi, zodat de tweede speelhelft werd aangevat met 4 frisse speelsters. Een beetje onduidelijkheid en wat onhandigheid zorgde voor een eerste “flut”goal tegen. We verloren met 1-0, maar van de gevreesde “afslachting” bleek geen sprake. De volgende wedstrijd begon slechts om 15.30 en we zochten beschutting in de kantine voor de zeer koude wind. Een warme choco, en theeke, cola en voor de “die-hards” een biertje, cola of mazout. Een goeie warme hamburger of hot-dog deden eveneens wonderen. De volgende tegenstander, Oxaco1, bleek bijzonder te duchten. Ze wonnen immers al met 5-0 van St-Jozef. Helaas bracht dat de nodige zenuwachtigheid met zich mee. Toch speelden we weer bijzonder goed mee en helaas weer in de tweede helft kregen we zo’n “flut”goal tegen en verloren we weer met 1-0. Onze voorlaatste tegenstander, St-Jozef, zou een haalbare kaart moeten zijn. Zij hadden immers tegen onze vorige tegenstanders al met 5 en 4-0 verloren. Onze meiden gingen er volop voor, maar verder dan enkele mooie combinaties, een schot op de paal en enkele net-naast-ballen kwamen we niet. Tot grote ergernis van iedereen was voor de derde keer een onoplettendheid, een stuntelig gerommel oorzaak van een derde “flut”-treffer: 0-1! Het ultieme offensief bracht niets meer op en weer verloren we met het kleinste verschil. Als laatste in de reeksen moesten we dus tegen de collega’s van de andere reeks: Oxaco 2, en dat moest beter worden. Maar neen hoor! Daar kwam dan al weer de 4e ”flut”goal… Maar dan lieten onze welpen zien dat ze eigenlijk leeuwinnen kunnen zijn en na mooi samenspel kon eindelijk die welverdiende eerredder genoteerd worden. Ze werden gek (als ze dat al niet zijn): zowel speelsters, trainers als supporters sprongen een gat in de lucht. De penalty’s moesten uitsluitsel geven. Oh neen, klonk het bij keeper Saida die de laatste 2 wedstrijden volledig in de goal stond nadat Kiara licht gekwetst werd aan de knie. Het werd een spannende thriller, met beurtelings Oxaco2 en Simikos aan de leiding. Saida pakte zo goed als alles! En ja, 10 penalty’s waren er nodig om onze onervaren meiden te belonen voor hun inzet tussen de dames. Zo fier als twee gieters feliciteerden onze trainers “hun”meisjes met een groepsknuffel. Evenals de supporters die bleven applaudisseren (incluis de neutrale)! De algemene conclusie was dat deze ploeg zeker haar weg moet kunnen vinden in de dames D-reeks. De beker voor de 11e plaats (op 12) krijgt toch een mooie plaats in onze kantine. We zagen vandaag een inzet en teamspirit die konden tellen! We vermelden met plezier keeper Saida met enkele geweldige reddingen, de helaas wat geblesseerde Kiara, Eline Anthonissen die geweldig speelde als stopper, de verdedigsters Lindsay en Margot(V), zonder de anderen te vergeten: Maja, Joyce, Tine en Lisa, die voor het eerst na haar beenbreuk weer mee deed. Een dikke proficiat is hier absoluut op zijn plaats!

Kurt Verheyden
 

15/4/12:  SIMIKOS - HELDERHOEK   4-2

Zondagmorgen: iedereen paraat om 10u45......alhoewel, begrijpe wie kan, dit voor enkelen buitensporig vroeg is…. ‘t Is niet gemakkelijk voor de jeugd van tegenwoordig om op tijd te zijn.... Allen mooi in Simikos-plunje gevat en dan was er nog even tijd voor een groepsfoto met onze dames, "KAMPIOENEN" uit de A-reeks, die trouwens hun voorbeeld zijn voor de toekomst. Na een korte maar intense opwarming door Michel Van Wolput, die vandaag de coaching op zich nam, kon de wedstrijd van wal steken onder deskundige leiding (met korte of lange ij...) van Jan De Veuster. Aangezien de meisjes van Helderhoek maar met 7 speelsters waren en wij met 13 en onze meiden hun eigen team niet in de steek wilden laten, zijn de twee begeleidsters van Helderhoek zich gaan omkleden en hebben ze heel intens deelgenomen aan de wedstrijd. Deze dames waren nog niet goed en wel omgekleed of Helderhoek kreeg een eerste kans via een schot rakelings naast het doel. Bij een tegenstoot zagen we Erin en Tine een mooie één-twee opzetten waaruit Erin het openingsdoelpunt scoorde. Helderhoek liet zich niet onbetuigd en kort daarop kwam een voorzet zelfs tegen de paal terecht. Oef! Tine kreeg meermaals de bal en controleerde deze soms zodanig goed dat ze met een "lob" het tweede doelpunt liet noteren. Nog wat later kon Tine weer alleen doorbreken en de 3-0 scoren. Uiteraard groot gejuich van alle medespeelsters. Voor de rust trof Erin nog de paal en zag Caro haar schot door de keeper gestopt. Er stond een schrille, door merg en been gaande, koude wind en bij de rust konden de meisjes zich even opwarmen in de kleedkamer.

Nadien ging het zo snel, dat de helpers bij de tap in de kantine of wie er wat lang was blijven hangen, de actie misten. Helderhoek maakte toch een doelpunt (3-1) waarop Simikos heel vinnig antwoordde. Een voorzet van Eline Matheussen belandde bij Tine, die op haar beurt, enkel binnen te trappen had (4-1). Nog wat later braken ook de meisjes van Helderhoek door en brachten zij onze keeper in een situatie die naast de lijn heel simpel is maaaaaar.... Ondanks haar inzet kreeg ze de bal ongelukkig op het been en in de rebound viel zo het tweede tegendoelpunt (4-2). Saida is soms nog wat zenuwachtig en onbesuisd in het doel en ook het uittrappen moet nog bijgeschaafd worden. Ze gaat er echter voor en ze heeft onmiskenbaar talent. Zo liet ze enkele bijzonder mooie en erg noodzakelijke reddingen zien. Erin had nog enkele kansen die net naast gingen of, zoals de laatste, buitenkant voet en tegen de paal. Onze meisjes stonden ook wat onwennig op het veld. Bart en Eline Anthonissen evenals Margot Verfaillie werden gemist. Coach Michel moest, met 4 meisjes aan de kant, herhaaldelijk wisselen wat het voor niemand gemakkelijk maakte. Alhoewel vele ballen, zonder te kijken, in één tijd weggetrapt werden of zelfs gemist, deden ze allemaal bijzonder hun best! De inzet was er; van de eerste tot de laatste speelminuut.
Van harte dank aan Michel voor de hulp en eveneens aan Kris De Clippeleir, die de vorige training op zich nam en waar onze meiden heel wat van hebben opgestoken.
Elise en Caro groeien in de groep en komen soms gretig uit de hoek, gesteund door Maja, Margot Huysmans, Eline Matheussen, Joyce, Kiara, Lisa, Yentl, Lindsay, Erin, Tine en Saida: een sterk team! Na de wedstrijd heeft iedereen nog genoten van de sfeer in en rond Simikos met de kampioenen, onze overwinning en de fantastische G-werking.
Kurt Verheyden

 

 

3/8/12:  OSSMI - SIMIKOS   5-3

Donderdagavond 3 mei trokken we, als extraatje na het voetbalseizoen, naar OSSMI, die revanche wilden voor hun 5-0 nederlaag van vorige zondag. Iedereen was op post (14 meisjes) en na een paar technische richtlijnen van Bart kon de opwarming gebeuren. Stipt om 19u30 ging de wedstrijd van start. Dat zijn onze meiden niet gewoon, want op een donderdagavond is het normaal (training!!!)”gibberavond”. Ook wij supporters zijn dat niet gewoon want wij stonden bij aanvang van de match nog deftig aan “den toog”.  Het leek onze tegenstander menens want ook zij stonden met een voltallige ploeg op het veld. Het was echt 11 tegen 11.  OSSMI drukte ons direct achteruit en na enkele minuten moest Saida al een bal uit haar netten halen. Een beetje beteuterd stonden  allen erbij en keken ernaar - waar heb ik dat nog eens gehoord - 1-0 was de stand. Wij waren immers gewend altijd eerst op voorsprong te staan en nu ineens achter.”Hoe kan da na?”. Na enkele dwaze momenten kon Tine echter de bal richting Erin sturen en door een misverstand in de OSSMI-verdediging pegelde Erin de bal netjes in het kader.  1-1 en alles kon opnieuw beginnen.  Het tempo lag redelijk hoog en de ballen gingen vlotjes van de ene naar de andere kant van het veld, wat ook de scheidsrechter meermaals mocht ondervinden. In alle gelederen lieten onze meiden steken vallen, die dan toch opgeruimd werden door onze sterke stopster Eline Anthonissen, voorstopster Margot Verfaillie of onze backs Yentl en Lindsay. De bedoeling van het “buitenspel zetten” is nog niet helemaal duidelijk en dat leidde soms tot verwarde situatie voor het doel, waar enkele keren  bijna gemaakte doelpunten van de lijn gekeerd werden. Saida, nog maar 12 jaar, en  gecoacht door ervaren doelman Bart Mertens, liet enkele mooie reddingen zien. Met extra keeperstraining en het overwinnen van enkele angsten, lijkt ze op weg een volwaardig doelwachtster te worden. Op het middenveld werd ook veel balverlies geleden. Iedereen deed haar best  om het tempo aan te kunnen, maar veel passen gingen verloren. Maja, Margot Huysmans, Laurien, Joyce, Lisa en Kiara probeerden meermaals de voorlijn te bereiken, maar de ballen kwamen verkeerd ofwel kwamen Eline Matheussen, Erin of Tine net iets te kort om de bal nog binnen spelbereik te houden. Toch hadden we een mooie kans waarbij Erin de paal trof na een mooie voorzet van Tine. De eerste speelhelft bleef spannend en gelijkopgaand. Zowel uit hoekschoppen als uit inworpen werden mogelijkheden gecreëerd. Zowel wij als Ossmi moeten nog sleutelen aan de doeltrappen, die te dikwijls in de voeten kwamen van de tegenpartij. Bart gaf bij de rust nog de raad het spel open te trekken naar de buitenkanten en vroeg ook om aub niet meer zo dikwijls naast de bal te trappen! Ook bij Ossmi hadden ze instructies gekregen, die door hun sterkhoudsters opgevolgd werden en zo werd het 2-1. Fel aangemoedigd vochten onze meiden terug en zo kon Lisa een mooie combinatie opzetten met Margot(H), die op haar beurt net naast het doel besloot. Nog enkele mooie bedoelingen bleven onbeloond tot Erin weer een bal aan de voet kreeg en droog de gelijkmaker binnenknalde: 2-2, en alles te herdoen. Toch zaten er bij OSSMI enkele meiden bij die fysiek en technisch sterker waren dan wij en wiens samenspel en “rushes” soms te zwaar waren voor ons. Een misverstand tussen Lindsay en Saida leidde tot het derde doelpunt van OSSMI. Met de “kop op” mentaliteit werd er weer eens afgetrapt en na nog enkele pogingen werd het Margot (V) efkes te veel en gaf zij, van ver buiten de backlijn, een lel op de bal die keihard  in de linkerhoek van het doel verdween. Door het hoge tempo en de druk van enkele fysieksterkere Ossmi-meisjes vielen er helaas dan toch gaten. We merkten soms paniek achteraan en op het middenveld, met een vierde en zelfs vijfde, verdiend, doelpunt tot gevolg. 5-3 was de eindstand. We zagen een “echte” match en felicitaties waren op hun plaats! Het pintje en de lekkere sandwiches, aangeboden door Ossmi, smaakten na de match en iedereen heeft nog genoten van de toffe, hartelijke sfeer van beide teams met hun talrijk opgekomen supporters. Volgend seizoen gaan we dit zeker herdoen! Volgens mijn bescheiden mening mag ik ook op het einde van mijn verslaggevend seizoen concluderen dat al onze meiden gegroeid zijn. Niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. Het team is klaar om een volgende stap te zetten op hun sportieve weg. Er zullen meer eisen gesteld worden in verband met inzet op trainingen, concentratie tijdens de wedstrijden, hardheid en technisch kunnen. Nederlagen incasseren, overwinningen relativeren maar vooral sportiviteit bewaren zal een grote must zijn om volgend seizoen tot een geslaagd einde te brengen. Ik zal mijn best doen om daar in bij te dragen door wederom mooie (?????), ietwat kortere verslagen te schrijven. Tot slot wens ik iedereen met een SIMIKOS-hart proficiat met “40” sportieve jaren, het bestuur een dikke proficiat met hun inzet, de ploegverantwoordelijken proficiat met hun resultaten en de spelers, jong en oud proficiat met hun prestaties. En op naar de “50”….in een even toffe familiale sfeer.

Voor de rest wens ik alle schoolgangers nog enkele weken doorbijten en een positief resultaat als gevolg.

Kurt Verheyden