OPMERKELIJKE RESULTATEN 

In de loop van onze geschiedenis kenden wij op sportief vlak heel wat gelukkige, maar ook minder plezante momenten. Hieronder het (beklijvende)  verhaal van enkele ploegen. Wie zich nog een sterk verhaal herinnert, kan mij hiervan steeds op de hoogte brengen.

SEIZOEN 1975 – ’76: 1^ste ploeg

What’s in a name

Nadat wij in ons 3^de bestaansjaar kampioen speelden, kregen wij in ons 4^de jaar een unieke gelegenheid om ineens door te stoten naar 3^de Afdeling. Dit reeks werd immers ontdubbeld door het groeiend aantal clubs zodat de eerste 6 (of dus de helft van de reeks) promoveerden. Wij eindigden uiteindelijk 7^de, nadat wij voor de “Groene Tafel” een forfaitscore kregen aangesmeerd voor onze 1^ste wedstrijd tegen Gallifort, die wij nochtans met 6-2 hadden gewonnen. Wat was er gebeurd?

In het tussenseizoen tekende Jos Verbeuren (die later nog verschillende jaren trainer zou zijn van ons 1^ste elftal)  bij ons een lidkaart, die door het verbond geaccepteerd werd. Toch tekende Pol Claessen, délégué van Gallifort, verzet aan. Hij beweerde dat Jos nog steeds bij hen aangesloten was. Bij hen stond hij echter geboekt als Verbueren. Bij ieder ander zouden wij in het gelijk gesteld zijn, maar Pol Claessen kende de reglementen beter dan wie ook op het verbond. Vandaar de toch wel rare uitspraak dat wij de match met 5-0 verloren, maar Jos mocht bij ons blijven (als tegenprestatie?). Daardoor misten wij de promotie. In normale omstandigheden zouden wij immers 6^de geëindigd zijn, met 1 punt voorsprong op … Gallifort.

Het was wachten tot het seizoen 78-79 vooraleer wij de overstap naar 3^de konden bewerkstelligen. Wij eindigden dat seizoen 2^de op 5 punten van Groenenhoek (waar toen Paul Aerts meespeelde). In de laatste wedstrijd hakten wij de kampioen echter met 5-1 in de pan.  
 

SEIZOEN 1981- 82: 2^de ploeg  

Eigen schuld dikken bult

Belgica leek dat seizoen in Reserven 2^de Afdeling onklopbaar, maar onze 2^de ploeg speelde ook een beresterk seizoen. De thuisnederlaag op 15 november tegen de leiders (0-2) was de laatste van het seizoen. Toch telden wij met de jaarwisseling 4 punten achterstand. Maar wij bleven aanklampen en naderden zelfs tot op 3 punten. De terugwedstrijd op Belgica was de scharnierwedstrijd. Er werd gestreden op het scherp (zelfs er over) van de snee. In die mate zelfs dat de scheidsrechter enkele minuten voor tijd afblies. Een aantal thuissupporters konden het niet meer aanzien en bestormden enkele minuten voor tijd het veld. Vanuit een versterkte defensie hadden wij immers via enkele vlijmscherpe counters een 0-3 voorsprong opgebouwd. Doelpuntenmakers waren Guy Jennes, Marc Van Dijck en Roger De Loose. 

Met nog 1 wedstrijd te spelen, telden wij dus nog 1 punt achterstand. Wij moesten echter tegen rode lantaarn Vaso, terwijl Belgica de nummer 3 Ossmi ontving. In de voormiddag bakten wij er in Ekeren niet veel van. Na een vroege voorsprong (Marc Van Dijck) deemsterden wij helemaal weg zodat wij bij de rust 2-1 achterstonden. De 2^de helft probeerden wij de bakens te verzetten maar verder dan de gelijkmaker van Herwig Redant kwamen wij niet. De partij ’s namiddags in Edegem was dus eigenlijk overbodig vermits Belgica meer gewonnen matchen totaliseerde. Ossmi won trouwens met 0-1. Enkele van hen hadden onze wanprestatie aanschouwt, maar hielden een tijdlang de lippen op elkaar. Pas een uurtje na hun wedstrijd verklapten ze de Belgica-boys dat ze toch kampioen waren. De stemming sloeg er meteen om.

Niettegenstaande de anticlimax stegen wij toch naar reserven 1^ste Afdeling.    

SEIZOEN 1982 – 83: 1^ste ploeg

Na regen komt zonneschijn

Nadat onze 2^de plaats het seizoen voordien de promotie naar 2^de Afdeling A had opgeleverd, kon onze 1^ste ploeg de trechter naar 1^ste Afdeling (enkel de kampioenen van 2^de A en B gingen over) in 1 seizoen overbruggen. Dit gebeurde echter na een ongelooflijk spannend competitieslot (allicht het spannendste tot op heden).

Door een reglementswijziging moest immers bij gelijke stand en gelijk aantal gewonnen matchen een testmatch beslissen over de titel. Deze verandering kwam er door een bizarre situatie 2 jaar voordien, waarbij wij ook betrokken waren. Romain Boys verloor toen de titel in zijn laatste partij tegen … Simikos. Voor hen betekende dit de 1^ste nederlaag sinds ze in 1976 in KKVS aantraden. Meteen waren ze ook de titel kwijt aan Olse dat door de 22-0 zege tegen Groenenhoek wel evenveel punten maar een beter doelgemiddelde totaliseerde.

Maar goed, terug naar het seizoen 82-83. Tot Nieuwjaar prijkten wij aan de leiding, maar Riko kwam sterk opzetten. Op 23/1/83 verloren wij de terugmatch met 0-3, zodat wij in de stand op 1 wedstrijd van het einde nog maar 1 punt voorsprong telden. De uitgestelde matchen zorgden ervoor dat wij in onze slotpartij allebei nog tegen Molenkring (momenteel in KBVB) moesten spelen. Winst betekende voor ons de titel, voor hen viel er niets meer te winnen of te verliezen. Toch speelden zij alsof hun leven ervan af hing (of beloofde Riko hen een vat, zoals kwatongen beweerden). Het bleef 0-0. Jef den bakker had een mooie taart gemaakt in de vorm van een voetbalveld. De chocolade-tribunes werden gesierd door de letters “KAMPIOEN”. Die werden in de keuken oordeelkundig verwijderd, maar de rest werd wel smakelijk verorberd. De week nadien verpletterde Riko Molenkring met 6-0 zodat de eerste testmatch sinds het nieuwe reglement een feit was. (qua doelgemiddelde deden wij nochtans beduidend beter: 4,33 tegen 2,48).

Wij trokken op 1/5 als underdog naar Polderster. Daar onze jeugdploegen allen op tornooien zaten, was ons supporterslegioen in de minderheid. Op het veld vertrokken wij erg defensief, maar naarmate de wedstrijd vorderde, groeide ons vertrouwen. Op de 39’ brak evenwel een wolkbreuk los, zodat de match geschorst werd.

Vrijdag 6/5 had de replay plaats op Belgica. Nu kleurden wij het Edegemse veld geel/zwart met ruim 500 toeschouwers. Ook de spelers hadden een morele opkikker gekregen (niet in het minst door de peptalk van Stanny Laenen, ondersteund door een reep Mars). Wij namen onmiddellijk het initiatief, om dit niet meer af te geven. Ronald Imler en Frank Paelinckx zorgden voor de 2-0 ruststand; Marc Peer scoorde erna ook nog tweemaal. De onmacht van Riko werd in de laatste minuten nog geïllustreerd door het missen van een strafschop. Enorme vreugde en een feestuitbarsting, hoewel niet voorbereid (wij hadden ons lesje wel geleerd). Het koud buffet dat in Kontich stonden te wachten, werd slecht verteerd. De postmeester, hun voorzitter, was er jaren nadien nog het hart van in.

Wij gingen dus naar 1^ste en blijven tot op heden eigenlijk een ploeg van 1^ste, niette-genstaande onze 2 avonturen in Ere.    

SEIZOEN 1985 - 86: Miniemen

Zonder puntenverlies

Onze miniemen waren ingedeeld in reeks D. Dus zeker niet de moeilijkste, maar hun titel spreekt desalniettemin tot de verbeelding. De tegenstand werd eenvoudigweg op een hoopje gespeeld. Aan het einde van het seizoen stonden dan ook volgende cijfers op het bord:

                                                           22   22   0   0   145    7   44.

Het maximum der punten. Geen enkel Simikosteam deed hen dit na. Ook het doel-saldo spreekt  tot de verbeelding. In die ploeg vinden wij Kris Sledsens en Maarten De Veuster terug. Zij werden begeleid door Paul Daniëls en René Geens.

In de marge van deze stunt herinner ik mij dat trainer Dirk Bosmans dreigde de kampioenenviering te missen. Hij had immers ook een weekend in Bouillon georganiseerd voor de 2^de ploeg, zodat hij voor een dilemma stond. Marc Devis bracht de oplossing. Hij zou die zaterdag wel vlug over en weer rijden (en bij Marc mag je die vlug wel erg letterlijk nemen). Of ze nog veel plezier aan het weekend beleefd hebben, laat ik evenwel in het midden.    

SEIZOEN 93 – 94: Miniemen B

Loopje met de reglementering

In het eerste deel van de Alternatieve Competitie bakten de miniemen van trainer Charles Maes er niet veel van: ze eindigden 4^de, met amper 8 punten. De herindeling na Nieuwjaar bleek dan ook een zegen. Samen met Stanislas domineerden zij de reeks. Nadat beide teams in de onderlinge confrontaties hun thuismatchen wonnen (wij zelfs met 4-1!), werd duidelijk dat het doelgemiddelde de doorslag zou geven. Stanislas was veel beter bij schot en stond in “Info” ook als kampioen afgedrukt. Maar daar werd door het verbond een loopje genomen met de eigen reglementering: niet het doelsaldo (=goalen voor min goalen tegen, zoals in KBVB), maar het doelgemiddelde (doelpunten voor gedeeld door doelpunten tegen) telt. In het eerste geval zou Stanislas het overtuigend gehaald hebben: 47 (=57-10) tegenover 33 (40-7). Nu won Simikos nipt met 5,71 tegenover 5,70. Op deze manier behaalden onze miniemen de titel met het kleinst mogelijke verschil: 1 doelpunt meer of minder had de balans kunnen doen omslaan. Ik herinner mij nog de blik van Charles Maes toen ik hem op de seniorstraining het heuglijke nieuws meedeelde! Hij kon het niet geloven.

Van die ploeg zijn momenteel nog maar 2 spelers actief op Simikos: Koen Limbourg en Joris Hoskens.    

SEIZOEN 1994 – 95: 1^ste ploeg

Anticlimax na prachtig seizoen

Door blessurelast tuimelden wij het jaar voordien uit Nationale: in de heenronde (met 7 kernspelers in de lappenmand) sprokkelden wij amper 4 punten; de terugronde spanden wij de kroon (samen met Olve) met 14 punten. Toch kwamen we 2 punten te kort om het behoud te verzekeren.
Trainer Mil Van Etten was vastberaden om zo spoedig mogelijk op het hoogste niveau terug te keren. Een gans seizoen prijkten wij aan de leiding. De stemming ging crescendo met de resultaten. Dit leidde na de donderdagtraining tot meerdere uitspattingen en wij kregen verschillende brunchen aangeboden. Te veel van het goede?

2 wedstrijden voor het einde waren onze kansen nog intact: 2 punten voorsprong op Oxaco (waar we juist 1-1 gelijkspeelden) en 4 op St.Jozef dat nog een inhaalmatch tegoed had. Toen zij niet verder kwamen dan een 0-0 op Riko, stegen onze kansen, zonder te spelen. Maar o wee: uitzonderlijk op paasmaandag kon Vremde het behoud verzekeren door ons met 2-0 te verslaan. Wij verkwanselden daardoor de zekerheid van promotie (Oxaco verloor immers van Sava). In e laatste partij hadden wij toch nog genoeg aan een gelijkspel op Sava om promotie en mogelijk de titel te pakken. Dit scheen ook te gaan lukken tot wij in de laatste minuut een erg omstreden penalty tegen kregen. Met de winst op Michiel pakte St.Jozef uiteindelijk het been waarvoor Simikos en Oxaco zo gretig vochten. Een testmatch tussen beiden zou de 2^de stijger aanduiden. Op het veld van Ik Dien nam ieder één helft voor zijn rekening. Oxaco kwam verdiend op voorsprong, maar Johan Sysmans bracht ons terug gelijk. Toen iedereen al aan verlengingen dacht (als délégué was ik al onderweg met de flessen water) kopte Oxaco een vrijschop aan de 2^de paal binnen. Over en out. Het eindsignaal heeft nooit zo schel in de oren geklonken als toen. Zelfs de Oxaco-jongens durfden uit een soort schaamtegevoel hun emoties de vrije loop niet laten.    

SEIZOEN 1997 – 98: 3^de ploeg

Net niet …

Kampioen spelen via een beter doelgemiddelde is leuk, om die reden juist naast de titel pakken is balen. Het overkwam onze 3^de ploeg in zijn beste seizoen ooit in de hoogste 2^de reservenreeks (ondertussen mee ondergebracht in de 1^ste reserven-reeks). Tot een vijftal wedstrijden voor het einde waren er nog 4 potentiële kandi-daten voor de titel. Olvac en Vlug Vooruit sprokkelden dan nog amper enkele punten zodat de kloof met het leidend duo nog opliep tot respectievelijk 5 en 10 punten. Hoewel Simikos in de onderlinge confrontaties telkens de bovenhand haalde op Olve, gingen die toch met de oppergaai aan de haal dank zij een beter doelgemid-delde (4,14 tegenover 2,6). Enige troost: wij beschikten over de beste verdediging van de reeks.  

SEIZOEN 2003 – 04: Scholieren B

Aan de meet worden de prijzen gedeeld

Een gans seizoen in de achtervolging (zonder daarom specifieke ambities te koestern) om op de laatste speeldag toe te slaan op het veld van de gedoodverfde favoriet. Dat overkwam onze scholieren B afgelopen seizoen. Voor de aanvang van de competitie stond er evenwel niemand echt te springen om dit elftal te begeleiden. Stephan Felgeirolles en Werner Van Dijck kneedden er uiteindelijk een homogeen geheel van. Toch stonden wij op 6 wedstrijden van het einde nog 6 punten achter. Enerzijds door het falen van Groenenhoek in de slotfase (0 op 6) en onze opmerke-lijke trugronde maakten het onmogelijke waar. Gestolen was het evenwel niet, want als je zowel de nummers 2 (Groenenhoek) als 3 (Sava) in eigen huis gaat kloppen, verdien je de titel.

Moraal: in voetbal blijft alles mogelijk, tot de laatste speeldag toe.